3 februari 2012: bericht vanuit een ivoren toren (deel 2)

De week begonnen met een typisch ouwemannenverhaal in de mist van mijn elfde verdieping.

Dat vraagt om een passend einde van de week.

In dezelfde sfeer, al is de temperatuur nu lager en het zicht beter.

Als de rook om je hoofd is verdwenen……………?

Niet helemaal.
Nostalgie vertroebelt mijn blik.

Véronique, mijn vrouw, wordt vandaag 54: elle me rejoint.

Ruim 25 jaar geleden kwamen we op een koude vrijdag met 2 koffers aan op het Centraal Station van Brussel, nadat mijn ouders mij ruim 5 uur eerder in Groningen hadden uitgezwaaid.

Een van die koffers mocht dit jaar nog mee naar Guinee, maar ik vrees dat het zijn laatste reis is geweest.

Van oude mensen, de koffers, die voorbij gaan………..

Op zondag zaten we in La Terrasse iets te drinken (oude formule: morsig, slechte bediening bij de prijs inbegrepen) terwijl de sneeuw op de Triomfboog van het Jubelpark neerdwarrelde.

Niet vermoedend dat onze zonen enkele jaren later in datzelfde park zouden leren lopen, fietsen, voetballen, roken, zoenen en zo voort.

Niet bevroedend dat ik in diezelfde gemeente mijn eerste politieke schreden zou zetten.

Ik begon bij de Raad te werken op maandag 2 februari.

Op dinsdag 3 februari deed mijn vrouw een zwangerschapstest, en begon ik mijn tweede werkdag als toekomstig vader.

Enkele maanden later werd mijn eerste zoon - nog verwekt in het hoge Noorden - geboren.

En overleed mijn vader.

Toen mijn moeder niet lang daarna ook overleed, voelde ik mij letterlijk verweesd.

De weg die voor mij lag was niet "long and winding" maar kort en direct: 'integreren' stond op de richtingaanwijzer.

Waarom verveel ik jou, hypothetisch lezer, met deze, zelfs voor mijn persoonlijke blog, veel te persoonlijk ontboezemingen?

Omdat juist vandaag in mijn ivoren toren een nieuwe collega, "une stagiaire", is aangekomen.

Ze is jonger dan mijn oudste zoon en amper ouder dan mijn jongste.

En vooral dit: ze is geboren toen ik mijn 2 koffers al lang had uitgepakt in een comfortabele huurwoning aan de rand van het Jubelpark.

Mag ik op een dag als deze dus even mijmeren over wat haar te wachten staat in de huidige economische context?

Hier in die warme toren of buiten in de kou?

De toekomst van je kinderen projecteren op een leeftijdsgenoot is minder confronterend.

Mogen haar ouders even veel van haar houden als ik van mijn kinderen.

Mogen ze er even veel aan hebben gedaan om haar gelukkig te maken en te wapenen voor het onbekende: alles dus.

Dé opdracht van alle ouders die kinderen op de wereld hebben gezet.

Ouders hebben meestal de kinderen die ze verdienen, andersom gaat het zelden op (vinden die…).

Een diepe om het hele weekend over na te denken.
En met het schrijven van deze laatste zinnen begint het zachtjes te sneeuwen.

Zoals 25 jaar geleden.

foto: © David Edgar