Bedankt, babyboomers!

"We gaan onze generatie toch niet de crisis doen betalen" riep Elio Di Rupo
enige tijd geleden nog luid door de wandelgangen van het parlement.

Maar helaas denkt niet alleen Di Rupo zo, ook de zogenoemde "middenveldorganisaties" nemen graag blindelings deze strijdkreten over onder de noemer "solidariteit". Typisch daarbij is dat men zich opwerpt als de verdedigers van fel bestreden "rechten" maar over de bijhorende plichten zwijgt men zedig in alle talen. Blijkbaar zijn de komende generaties van geen tel.

Dat we een enorme economische en sociale vooruitgang gekend hebben de afgelopen decennia valt niet te ontkennen maar dat is geen exclusiviteit voor België. Kijk naar de Scandinavische landen waar een hoge sociale bescherming gekoppeld werd aan een zuinig en efficiënt overheidsbeheer. (maar helaas ook aan te hoge belastingen)

Iedere vorm van (noodzakelijke) verandering wordt aangegrepen om allerlei doemscenario's in het leven te roepen met als belangrijkste doel: status quo. Meester in dit spel is ongetwijfeld Rudy De Leeuw maar ook de andere "zuilen" laten zich in zijn kielzog niet onbestemd. Het ACW doet het dan misschien subtieler maar daarom niet minder invloedrijk!

Maar wat is het resultaat voor de jongeren/volgende generatie van zoveel "middenveld"?! 350 miljard euro (staatsschuld). Een land dat onbestuurbaar is geworden. Waar 25 % van de kinderen moet opgroeien in een huis zonder sanitair. Waar immigratie enkel dient als stemvee om de macht te consolideren  zonder rekening te houden met de cultuuraspecten ervan enz, enz. enz..

Maar ook waar dit "middenveld" (vakbonden, mutualiteiten, boerenbond) over vele tientallen - lees het goed - tientallen miljarden beschikt in het buitenland en participaties in KBC, Dexia, Ethiek, e.a. Het enige wat je kan vaststellen is dat ze vooral voor zichzelf hebben gezorgd. Terecht kan men zich toch wel afvragen waar deze organisaties, met hun goed bemande studiediensten, afgelopen decennia gezeten hebben in hun rol als stakeholder?

Welk toekomstperspectief hebben ze verdedigd dat verder ging dan de looptijd van hun lidgeld? Naar de volgende generatie toe? Wat was hun inbreng in het staatsbeheer en waar waren vooral hun waarschuwingen? Waar zaten ze toen het geld door ramen en deuren werd gesmeten aan nutteloze scheepsliften of verlaten bruggen zonder aanvoerweg in één of andere polder? 

Iedereen weet al jaren dat de vergrijzinggolf zich zou aankondigen. Sedert de jaren '90 zijn boekenplanken vol geschreven over de nodige middelen (of het tekort eraan). Waarom hebben ze de overheid niet gedwongen om de uitgaven te temperen en reserves aan te leggen. Ook dat is/was een opdracht die ze aan hun achterban verplicht zijn/waren.

En laat het uitgerekend deze organisaties zijn die iedere gelegenheid te baat nemen om te blijven eisen dat men met (brug)pensioen kan op 55, een flinke verhoging willen van hun pensioen en waarschijnlijk straks vanaf hun 70e een privé - verpleger om hen thuis te verzorgen.

Het vreemde is dat het uitgerekend deze generatie is die meer dan ooit tijd en geld besteedt aan hun kleinkinderen. Zou het uit schaamte zijn voor de wereld die ze hen durft achterlaten?