De Brusselse bunkermentaliteit
Griekenland heeft de chaos over zichzelf afgeroepen, maar ook de Europese elite begint te ontsporen. De EU regeert per dictaat over haar Griekse protectoraat. Nog even en Brussel eist de terugkeer van het kolonelsregime om het besparingpakket door te drukken.
Griekenland ligt op het offerblok van het Europees federalisme dat een ever closer Union nastreeft; een steeds hechtere Europese entiteit. De euro dient dat doel als politiek werktuig. EU-lidstaten die nog niet tot de Eurozone behoren zijn (behalve Denemarken en het Verenigd Koninkrijk) automatisch kandidaat-leden. Zij worden geacht toe te treden. Wie erin zit, kan er niet meer uit. Het is de Europese variant van de Breznjev-doctrine waarbij de Sovjet-Unie toetreding tot de 'socialistische familie' onomkeerbaar maakte. Wie dat betwistte, kreeg militair bezoek. De Europese Unie heeft (gelukkig) geen leger, maar chanteert financieel met hetzelfde doel.
Iedereen, behalve Brussel, weet dat Griekenland zich niet herstelt binnen de Eurozone. Het land zit in vrije val zonder dat het concurrentiekracht wint. Voor toeristen blijft Griekenland te duur. Zij gaan naar Turkije. Rijke Grieken vluchten, evenals jonge getalenteerde Grieken. Het land blijft zitten met stakers en demonstranten. De zwakke staat kan jarenlang bezuinigen niet aan en het land blijft de etterende wonde in de Eurozone.
De Europese elite verkeert in staat van ontkenning. Vertrek uit de Eurozone wordt ervaren als capitulatie van het Europees federalisme. Europese integratie zou 'omkeerbaar' kunnen worden. De Europese Commissie, hoeder van dit ideaal, heeft verklaard dat een 'exit clausule' uit de Eurozone niet spoort met het dogma van de ever closer Union. Opmerkelijk, want het Verdrag van Lissabon heeft die clausule wel voor de Europese Unie, echter bedoeld om Ierland te chanteren ingeval van referenda.
De Europese elite heeft nooit verwacht dat een 'geordend vertrek' uit de Eurozone nodig zou zijn. De euro werd het pronkstuk van een geloofsovertuiging. Op 5 februari 2010 zei Jose Manuel Barroso, voorzitter van de Europese Commissie: 'De euro is het beschermingsschild tegen de crisis'. De liberale leider in het Europees Parlement, Guy Verhofstadt, riep op 24 februari 2010 euforisch tot de Britse Conservatieven: 'Er komt een dag dat jullie smeken om tot de Eurozone te mogen toetreden'. In 2009 zei Richard Corbett, Europees Parlementslid voor Labour: 'De euro is een rots van stabiliteit'. Corbett verloor zijn zetel in het Europarlement, nota bene aan de British National Party (BNP). Hij is nu topadviseur van Europees President Van Rompuy.
Wat veroorzaakt deze verblinding? De Europese elite heeft zich omgeven met jaknikkers. De belangrijkste is de Financial Times (FT), de Britse zakenkrant werd het huisblad van de Europese Commissie. De FT krijgt primeurs, in ruil voor steun aan het 'Europese project'. Op 26 mei 2008 stelde het hoofdartikel: 'Een gelukkige verjaardag voor de Economische Monetaire Unie. De muntunie is een enorm succes'. De monetaire unie was een 'triomf van de politieke wil door een generatie van visionaire leiders'. De Europese elite las deze meeloperij als zelfbevestiging. De Britse Conservatieve politicus William Hague, nu minister van buitenlandse zaken, noemde de euro 'een brandend huis zonder uitgang'. Dat was niet gisteren maar …. in 1997. Hij werd afgeserveerd als creatuur van Little Englandism, een Engels provinciaaltje. De FT misbruikte Europa voor Britse binnenlandse politiek. De krant deed de Conservatieve Partij af als de nasty party en bepleitte het Brits lidmaatschap van de euro.
Hetzelfde deed de BBC die vooral 'pro Europese politici' aan het woord liet. Diane Coyle, vicevoorzitter van de BBC Trust, noemde eurocritici ooit 'oude mannen met meer belang in het verleden dan in de toekomst'. De BBC meldde dat General Motors, Sony en Toyota uit het Verenigd Koninkrijk zouden vertrekken als Britse toetreding tot de euro uitbleef. Het bericht was fantasie. In 2005 kwam een onderzoekscommissie tot de conclusie dat de BBC een 'serieus probleem' had met berichtgeving over de EU. 'De BBC slaagde er niet in onpartijdig te blijven'. Rod Liddle, eindredacteur van het radioprogramma Today zei: 'De ethos van de BBC was dat eurosceptici xenofoben waren. De BBC was institutioneel voor de euro'.
BBC en FT werden standaard voor Europese berichtgeving. EU-correspondenten werden geacht het thuisfront 'op te voeden'. Ze werden zo doorgeefluik van EU-instellingen. Om 'pro Europese berichtgeving' te bevorderen, stelden zowel de Europese Commissie als het Europees Parlement 'persprijzen' in met flinke prijspotten. Zo is er een Europese persprijs tegen Discriminatie (hoofdprijs 12.000 euro), een persprijs van het Europees Parlement met een prijzenpot van 20.000 euro en een EU Gezondheidsprijs (13.000 euro). Daarnaast financiert de Europese Commissie haar cheerleaders zoals de Unie van Europese Federalisten, de Europese Internationale Beweging en Vrienden van Europa. Ook denktanks krijgen Europese subsidies, om 'pro Europees' mee te denken.
Met zoveel zelfbewieroking werd de Eurocrisis een wreed ontwaken. Die crisis werd zo fundamenteel, juist door een gebrek aan onbevangen en kritisch denken. Nu regeert een Brusselse bunkermentaliteit die vrijheid en democratie bedreigen.
