Een kille wind waait over Vlaanderen

In zijn septemberverklaring had minister-president Kris Peeters de mond vol van "een warm Vlaanderen". Nauwelijks een week later vielen de maskers al af. Koudweg mocht minister Schauvliege aankondigen dat Vormingplus het met 25 % minder middelen mocht zien te rooien. Een kille berekening ziet weinig economische meerwaarde in folietjes als zelfontplooiing en volksverheffing. Het sneuvelen van een veertigtal jobs is collateral damage.

De milieuverenigingen, die lastpakken die steevast moeilijk doen bij prestigieuze infrastructuurwerken, waren de volgende om monddood te worden gemaakt.

Meteen houdt de ganse sociaal-culturele sector het hart vast voor wat de Vlaamse Regering nog meer in petto heeft. Gevreesd wordt alvast dat de beruchte kaasschaaf wel eens bijzonder bot zou kunnen afgesteld zijn.

En zou een "warm Vlaanderen" zijn bevolking in de kou laten staan? Nee. Toch moet minister Lieten lijdzaam toezien hoe de armoedecijfers in Vlaanderen angstwekkend blijven stijgen. Kan minister Van den Bossche niet garanderen dat alle huisgezinnen het deze winter letterlijk warm zullen hebben.

De wachtlijsten in de zorgsector raken maar niet weggewerkt. Verzorgenden kunnen niet investeren in een warme babbel, want de tijd loopt. De jeugdzorg blijft wachten op voldoende warme nesten.

De regering Peeters beweert een warmer Vlaanderen te willen, maar rekent hiervoor blijkbaar enkel op de opwarming van onze planeet. Groen! ziet meer heil in het investeren in mensen en middelen.

Menselijke warmte is en blijft immers de meest aangename warmte.