Elsschots Pensioen

Het parlementaire reces is de uitgelezen periode om wat bij te lezen. En ik ben daar dan ook onmiddellijk mee begonnen. Als eerste boek heb ik een eerder dun boek gekozen, maar wel één van m.i. de grootste schrijver die Vlaanderen gekend heeft. Ik koos voor het boek 'Pensioen' van Willem Elsschot.

Ik moet tot mijn scha en schande bekennen dat dit werk een van de weinige van Elsschot is dat ik nog niet had gelezen. Het boek handelt over een vrouw op leeftijd, wiens zoon tijdens de oorlog sterft tijdens zijn gevangenschap in Duitsland. Uiteindelijk krijgt ze het pensioen voor haar zoon dat eigenlijk zijn onwettige zoon toekomt. Als die zoon dan zelf wil trouwen komt dit aan het licht en wordt de vrouw veroordeeld alles terug te betalen. Dit is uiteraard maar een zeer korte schets van de roman, want er gebeurt zoveel meer. Maar dat moet u dan maar lezen.

Verschillende mensen die ik intussen over dit boek heb gesproken, geven toe dat ze het ofwel niet ofwel slechts vaag kennen. (Dit betekent dat ik mijn goede vriend en collega in de gemeenteraad, Bob Hulstaert niet heb gesproken, want hij is een ware Elsschotkenner.) Nochtans was dit werk een van de grotere successen van Elsschot tijdens zijn leven. Het verkocht zeer goed, maar kon ook op heel veel bijval rekenen van de recensenten. En na het lezen van 'Pensioen' kan ik dat ook goed begrijpen.

Ten eerste is er Elsschots gekende prachtige stijl, maar dit werk is veel scherper, zelfs soms hard, geschreven. Het bulkt van de ironie en zelfs van cynisme. Helemaal anders dus als bv. Tsjip. Kortom, voor een Elsschotliefhebber met een gezonde dosis cynisme, is dit echt een boek om duimen en vingers af te likken. Ik heb er alleszins mateloos van genoten.