Geërgerd
Par ERIC VAN ROMPUY le 06/11/2011
Bij het kijken naar de Zevende Dag heb ik mij geërgerd aan:
- Paul De Grauwe: deze heeft de status gekregen van huiseconoom van de openbare omroep. Als professor gelden zijn stellingen als objectief en wetenschappelijk en niemand spreekt hem nog tegen. Zo hoor ik nu al dagen lang op de publieke radio en televisie dat "de oplossing van de eurocrisis erin zou bestaan dat de Europese Centrale Bank de geldkraan moet openzetten en zonder limieten staatsobligaties moet opkopen van de zwakke eurolanden als Griekenland en Italië". Zijn opvolger aan de KUL, prof. Frank Smets, stelt daartegenover: "Als de ECB een soort blanco cheque geeft aan de overheden zou dit een omgekeerd effect hebben. Het leidt tot budgettair laxisime. Die overheden zouden dan de noodzakelijke sanering van de overheidsfinanciën uitstellen.Volgens het Europees verdrag is monetaire financiering (geld drukken om overheden te financieren) trouwens niet toegelaten. De ECB kan niet onbeperkt cash ter beschikking stellen van de overheden." (De Tijd 5/12). Een andere topeconoom Frank Boll waarschuwt " voor inflatie bij het onbeperkt toenemen van de geldmassa. Het opendraaien van de geldkraan is om de financiële crisis te bestrijden geen goed idee en tast op termijn het vertrouwen aan." ( De Tijd 3/12).De Grauwe heeft 35 jaar lang aan generaties studenten in Vlaanderen onderwezen dat de rol van de overheid zich moest beperken tot het beheersen van de "money supply"; de overheid had in zijn monetaristische visie geen andere ordenende taak in de markt. Dat was toen zijn wetenschappelijke analyse; vandaag hoor ik net het omgekeerde. Wordt de publieke opinie hier niet misleid? De Grauwe heeft natuurlijk het recht om zijn mening te uiten maar kan de openbare omroep ook geen andere stemmen laten horen? Economie is geen exacte wetenschap en zit vol meningen en waardeoordelen. Nu komt het over alsof er maar één objectieve waarheid is.
- Gwendoline Rutten: vindt dat de onderhandelaars moeten opgesloten worden tot er een akkoord is maar intussen blijft ze verkondigen dat "het geld moet gehaald worden bij de overheid en niet bij de mensen". Vorige week heeft de Vlaamse Regering gesteld dat zij haar engagement van een begroting in evenwicht in 2012 zal nakomen ook nu er minder inkomsten worden verwacht omwille van de lagere economische groei, maar dat het niet haar taak is overschotten te creëren. Rutten wil om louter partijpolitieke redenen (VLD zit niet in de Vlaamse Regering) dit debat heropenen en nog enkele dagen (zoals vorige week) bakkeleien over welk niveau de saneringsinspanningen moet doen, alsof de Vlaamse overheid niet bestaat uit mensen zoals onderwijskrachten, welzijnswerkers, gehandikapten, wetenschappers en er daar ruimte zou zijn om te besparen zonder te raken aan "mensen". Rutten is bang dat er het zonder belastingsverhogingen in de federale begroting niet zal gaan en zoekt nu al naar een zwartepiet. "Une petite madame". Ik had van de nieuwe generatie Parlementsleden meer politieke moed verwacht.
- John Crombez: pleit in De Zevende Dag voor een onderzoekscommissie Dexia in het Vlaams Parlement en dit in tegenstelling met wat was afgesproken tussen de meerderheidspartijen in het VP.
Vorige week hebben we de Gemeentelijke Holding ( Francis Vermeiren en Carlos Bourgeois) gehoord in de Commissie Financiën en woensdag a.s. komt Jean-Luc Dehaene voor een speciale hoorziting naar het VP. We hebben ook de intentie de Gouverneur van de Nationale Bank te horen en de verschillende Vlaamse ministers die de gewestwaarborg aan de GH hebben gegeven.
Ook de oppositiepartij VLD in het VP was van oordeel dat we eerst hoorzittingen zouden organiseren en op basis hiervan evalueren of een onderzoekscommissie bijkomende informatie kan opleveren en verantwoordelijkheden kan vastleggen.
John Crombez heeft zijn mening al gevormd en geuit vooraleer we onze geplande werkzaamheden hebben afgerond in de Commissie Financiën. Is de hoorzitting met Jean-Luc Dehaene dan overbodig? Over wat zou die onderzoekscommissie trouwens gaan? Heel het Dexia-dossier, het financieël toezicht, de Gemeentelijke Holding, de bankencrisis, de rol van de overheden? Een onderzoekscommissie moet precies aflijnen waarover het gaat en wat zijn finaliteit is.
In de Kamer start men met een bijzondere commissie die de omstandigheden onderzoekt die hebben geleid tot de ontmanteling van Dexia. Intussen zouden wij in het Vlaams Parlement een parallel onderzoek starten in een speciale parlementaire onderzoekscommissie.
Ik las onder het weekend in DE TIJD een pagina groot artikel " dringen op beklaagdenbank van Dexia" met de foto's van de beschuldigden Miller en Mariani tot Dehaene, Vermeiren, Coene en Leterme als alsof ze moeten terechtstaan op een assisenproces.
Een recente studie over het resultaat van onderzoekscommissies in het Parlement is ontnuchterend: "Bij gepolariseerde crisissituaies functioneren ze eerder als een louteringsproces dan als een machtig controleinstrument van het parlement. Hun impakt op politieke verantwoordelijkheden en de carrière van politici is nihil. Een onderzoekscommissie is geen rechtbank en kan geen sancties uitspreken.Onderzoekscommissies monden uit in een openbaar verslag met conclusies, eventuele aanduiding van verantwoordelijkheden en voorstellen tot wetswijziging."
Kunnen deze doelstellingen ook niet bereikt worden in de bestaande commissies in het Vlaams Parlement?
Buiten de mediatieke show, wat hebben de onderzoekscommissies Sabena, Dioxine, Fortis in de Kamer of in Vlaanderen de Commissie scheepskredieten ( met vedette Karel De Gucht) in het verleden opgeleverd?
Als we in het Vlaams parlement de beslissing nemen tot de oprichting van een onderzoekscommissie Dexia dan moeten wij dit doen in gezamelijk overleg met alle politieke fracties en met een klare aflijning van doelstellingen, taken en beleidsimplicaties. Ik weet dat de mediadruk groot is en dat Parlementsleden zich geroepen voelen om in de voetsporen te treden van de Witte Ridders maar zouden wij in het Vlaams parlement niet zelf meester blijven van onze agenda?
