Het WK 2010 volgens Garp en Wim Wienen
Zondag 11 juli 2010 eindigde het WK voetbal in Zuid-Afrika. Het is nu wachten op 2014 in Brazilië. Was dit het meest boeiende WK? Niet echt. Maar heeft elk WK niet zijn hoogte- en laagtepunten?
De groepsfase van dit tornooi was maar matig te noemen. Vooral grootheden als Spanje, Engeland, Frankrijk, Italië, hadden het moeilijk. Die laatste twee mochten het tornooi dan ook met het schaamrood op de wangen al na die eerste ronde verlaten. Mijn persoonlijke lichtpunt was Chili. Aanvallend voetballen en zonder complexen. Alleen, … Het bracht niet altijd het gewenste resultaat. Chili mocht dan ook na een 3-0 nederlaag in de 8ste finale terug richting Zuid-Amerika.
En nu ik het toch over Brazilië heb,… Wat een ontgoocheling. De sambavoetballers van weleer (denk maar aan het WK 1982) zijn resultaatvoetballers geworden. Wat zeg ik, Brazilië is verworden tot een counterploegje. Terecht er uit tegen Nederland in de kwartfinales.
Mijn andere grote lichtpunt was Duistland. Hoe on-Duits kan een Duitse ploeg eigenlijk spelen? Dit was totaalvoetbal. Verdedigend ijzersterk (tot en met de halve finale incasseerden ze maar 2 doelpunten), een dirigerend middenveld (met een ongelofelijk sterke Schweinsteiger) en een spitante aanvalslijn (Mueller: 20 jaar oud!) waar quasi continu twee vrije spelers liepen. Wervelend. En de resultaten mochten er zijn. De Engelsen kregen in de achtste finale 4 doelpunten rond hun oren en zelfs de doelman van het Argentinië van Maradonna en Messi mocht zich in de kwartfinale vier keer omdraaien om de bal uit zijn netten te vissen. Maar ook zo'n sterke ploeg kan eens een off-day hebben. Maar waarom niet in de eerste ronde en wel in de halve finale waar ze verloren van Spanje met 1-0. De Wereldkampioen 2010 ging dus niet naar de finale. Een slechte zaak voor het voetbal. Maar Spanje zou dat nog goedmaken.
En dan de Nederlanders. Eigenlijk ben ik al sinds 1978 fan van Oranje. Toen speelden ze de finale met mannen als Rensenbrink, de gebroeders Van de Kerkhof, Neeskens, Haan,… En ik ben wel wat fan gebleven. Maar als ik eerlijk ben, Oranje heeft niet zijn mooiste voetbal gebracht. Toch niet hetgeen we gezien hadden in de voorrondes. Ok, in de groepsfase misten ze Arjen Robben. Maar mag bij zo'n ploeg alles afhangen van één speler? Ook in de achtste en kwartfinale vond ik nog steeds dat ze te weinig hun troeven uitspeelden, nl. te weinig over de flanken. Maar het was wel de meest regelmatige ploeg van het tornooi. Dat heeft alles te danken aan de ijzersterke organisatie, opgelegd door Van Marwijk. Tot aan de finale heeft Oranje geen enkele wedstrijd verloren. En dat terwijl de andere finalist, Spanje, in zijn eerste wedstrijd zijn meerdere moest erkennen in… Zwitserland. Begrijpe wie kan.
Maar daar waar Spanje elke wedstrijd beter ging voetballen, was dat niet het geval met Nederland. Oranje speelde nog een beresterke wedstrijd tegen Brazilië in de kwartfinales (hun beste wedstrijd m.i.), maar tegen Uruguay vond ik het al weer wat minder.
En dan de finale. Onbegrijpelijk. De gedoodverfde favoriet slaagde er in 120 minuten niet in hun eigen spel te ontwikkelen. Neen, integendeel. Ze speelden als het ware met de rem op. Met momenten leek het er zelfs op dat het een schoppartij zou worden. Denk maar aan de grove fouten van Van Bommel en De Jong. Die laatste verdiende voor zijn aanslag donkerrood. Dat Oranje er in Argentinië in 1978 er een harde partij van maakten was nog te begrijpen, als je kijkt naar hun spelers van toen en hun capaciteiten. Maar nu beschikt Oranje over stuk voor stuk klassevoetballers. Het was dus voor niets nodig. En als je dan ook nog open kansen mist, meneer Robben, dan kan je geen wereldkampioen worden. Spanje probeerde tenminste te voetballen en slaagde daar ook heel vaak in. Dus ja, Spanje is zeker geen onterechte wereldkampioen.
