Ik dans wel met mezelf

Bart De Wever (en ook de N-VA) heeft vandaag de nota Di Rupo verworpen. Hoewel,… hij heeft de nota afgebrand, en in niet mis te verstane woorden. Moeten we nu applaudisseren? Hij houdt het been stijf. Maar wat schieten we ermee op. Bart verweet ons, het Vlaams Belang dat we aan de zijlijn stonden te roepen en daarmee niets verwezenlijkten. De Wever zet zichzelf (en ook de N-VA) nu voor de derde keer uit eigen beweging aan de zijlijn.

Is dit fout? Neen. Maar als we iets willen verwezenlijken, moeten we er wel iets mee doen. Namelijk consequent en zeer duidelijk kiezen voor het onafhankelijk Vlaanderen. Kiezen voor de opdeling van België. Het boek van mijn goede vriend Gerolf Annemans kan hiervoor als leidraad kiezen. Maar dat is net het probleem. De Wever (en ook de N-VA) maakt ook nu die klik niet. Want wees nu eerlijk, verkiezingen lossen niets op. Nu is het toch overduidelijk dat Robert Houbens woorden aan het uitkomen zijn. Houben zei immers dat Vlaanderen niet onafhankelijk zou worden door een of andere stoere verklaring, maar door het feit dat er geen federale regering meer gevormd zou kunnen worden.

In plaats van die kans te benutten, kiest Bart De Wever (en ook de N-VA) ervoor om -naar het voorbeeld van De Kreuners - (hopelijk voorlopig) met zichzelf te dansen. Soms leuk maar na een tijd gaat het vervelen en wordt het potsierlijk.