Joke schreeuwt, of toch niet, tegen het Nederlandse cultuurbeleid

De Taalunie vierde vorig weekend haar 30-jarig bestaan. In Brugge, dat had gelobbyed om voor deze manifestatie als gastheer te mogen fungeren. Tijdens het namiddagprogramma stonden jongeren centraal. Er werd een nieuwe jongerenwebsite gelanceeerd, in aanwezigheid van ministers van de lage landen, Suriname en Zuid-Afrika - niemand kent ze echter - maar ook van prinses Mathilde. Helaas was Maxima er niet, ze was op het trouwfeest van aangetrouwde neef Carlos, in Brussel notabene.

De Kunstbende vrolijkte de middag op - in het sfeervolle Entrepot. Eén van de Nederlandse jongens vroeg even aandacht voor het cultuurbeleid in Nederland. Daar wil de nieuwe regering het budget voor Cultuur met een kwart korten. In heel Nederland werd daar zaterdag ook actie rond gevoerd. De jongen riep ons allemaal op recht te staan, diep in te ademen en al onze lucht te gebruiken voor een harde en lange schreeuw tegen deze beknotting. En warempel ...

Ik zat rechts van het hoog gezelschap en zag bij de oprechte oproep het ministerheir twijfelen, om van Mathilde nog te zwijgen. Een vertwijfelde blik naar links, een zoekende naar rechts - waar zijn medewerkers? Zo gaat dat met excellenties als ze in een positie komen die niet voorbereid is, en heel snel op hen afkomt. Dan moeten ze snel beslissen, Ze stonden wel recht, maar of ze effectief schreeuwden, zoals Margot Vanderstraeten in De Morgen schrijft,  kon ik niet horen. Ze werden overstemd door de echte jongeren, die niet op het balkon maar beneden plaats hadden moeten nemen. Ik heb de indruk dat die jongeren het niet enkel op de Nederlands boemannen en -vrouwen muntten, maar op alle hoogwaardigheidsbekleders, de onze incluis. Of Joke Schauvliege mee schreeuwde tegen de Nederlandse evenknie hoorde ik dus nu, maar ze stond wel recht, samen met de Nederlandse collegae die verdorie verantwoordelijk zijn voor deze diepe knip.Of hoe schijnheiligheid het finaal altijd wint in de politiek.

Ik zal woensdag vragen aan onze Joke of ze echt heeft geroepen, en hoe hard. Ik zal haar niet toeroepen, maar het beleefd vragen.