Kan hij het wel?
Par ERIC VAN ROMPUY le 13/11/2011
Wie dacht dat dit weekend weer cruciaal was voor de regeringsvorming is eraan voor de moeite. Het kan nog enkele dagen duren of ... enkele weken. Ik benijd de editorialisten niet die hierop elke dag commentaar moeten leveren.
Di Rupo heeft nog steeds niet het bewijs geleverd dat hij een premier is die dit land door de economische crisis kan leiden. Hij blijft de gevangene van de linkse vakbond die van geen fundamentele economische hervormingen of budgettaire saneringen wil weten. De verklaring van Magnette dat de Europese aanbevelingen in het Europese six-pack slechts een "inspiratiebron" zijn, noemt Minister Vanackere terecht "onverantwoordelijk en heel erg struisvogelachtig".
Ik heb mij dit weekend weer geërgerd, deze keer niet aan de uitspraken in de Zevende Dag ( De Gucht en Vanackere waren to the point), maar aan de verklaringen aan de ingang van de onderhandelingstafel. Wie naar Magnette, De Croo of Reynders luistert heeft de indruk dat het echte debat na 520 dagen nog moet beginnen en staan ze weer schaamteloos hun ideologische mantra's te citeren. Vande Lanotte vond het dan weer het moment om de schuld te leggen bij de ontslagnemende regering waar zij (natuurlijk) niet inzitten.
Als Di Rupo er niet in lukt boven zijn partij uit te stijgen en aan taboes te raken inzake uitgaven in de sociale zekerheid , competitiviteit en pensioenleeftijd zal hij geen Eerste Minister zijn die België op de budgettaire en economische koers houdt in Europa en zal ons land vroeg of laat ook onder druk komen van de financiële markten. "Di Rupo ontgoochelt" , dat hoor ik dagelijks binnen CD&V en ook daarbuiten. "Kan hij het wel"?
CD&V zit in een zeer delicate positie. Met 3 op de 15 ministers en zonder de premier als boegbeeld kan ze zich alleen profileren met resultaten. Als deze regering vertrekt met halfslachtige maatregelen en zonder structureel saneringsplan van de publieke financiën zal ze hetzelfde lot ondergaan als de drieledige Regering Martens tussen april en september 1980; eens de staatshervorming gestemd in de zomer 1980 ging deze Regering Martens III in september roemloos ten onder aan zware twisten tussen liberalen (Willy Declercq en Gol) en socialisten ( Cools en Van Miert). CD&V bleef dan alleen achter met de socialisten en zes maanden later viel Martens in april 1981 over zijn noodplan inzake budgettaire sanering en index.
Met onze 17% van de kiezers in Vlaanderen blijven we alle gewicht torsen van Europa (Herman Van Rompuy), België ( Leterme), de staatshervorming (Beke en dit zonder N.VA), de bankencrisis ( Dehaene en Dexia), Vlaanderen (Kris Peeters). Elke dag wordt bakken kritiek geuit op de onmacht van de politiek maar men blijft CD&V beoordelen alsof wij een partij zijn die nog de bestuurskracht heeft van een partij die de grootste is en meer dan 35% van de kiezers zou vertegenwoordigen zoals in de jaren '80.
N.VA kan zonder tegenspraak in de media kritiek blijven spuien op CD&V maar wie moet uiteindelijk zijn verantwoordelijkheid opnemen?
CD&V neemt enorme risico's door in deze crisistijden verantwoordelijkheden te blijven dragen maar er moet perspectief zijn dat dit tot duurzame oplossingen leidt. Zoniet wordt er best niet aan begonnen want dan staan we binnen enkele maanden weer even ver.
Als Di Rupo er niet in lukt een geloofwaardig antwoord te geven op de aanbevelingen van de Europese Commissie zullen we misschien vroeg of laat ook op zoek moeten gaan naar een Mario Monti of een Lucas Papademos. Karel De Gucht zal hiervoor zeker kandidaat zijn en ook Mark Eyskens (die nu al pleit voor volmachten) is hiervoor zeker beschikbaar. Mark Eyskens werd in 1981 na het ontslag van Wilfried Martens over zijn noodplan Premier met de gewezen gouverneur van de Nationale Bank en niet-politicus Robert Vandeputte als minister van Financiën. Beiden hebben een budget achtergelaten met een tekort van 15% van het BNP en een concurrentiehandicap die heeft geleid tot de devaluatie van 1982…
Vandeputte schreef achteraf een boek over zijn ervaringen in de regering Eyskens: " Een machteloos minister".
Beke moet opletten dat we als CD&V weer niet terecht komen in een machteloze Regering die weliswaar zoals in 1980 de Belgische staat hervormt maar niet in staat is de economische en budgettaire problemen van het land ten gronde aan te pakken. Soms moet men eens durven terugkijken in de geschiedenis: historia magistra vitae.
