O² en BRUSSEL

De afgelopen zomer heb ook ik tachtig dagen zonder al te veel buitenlandse of andere vakanties gewerkt aan een boek dat ik liefst nog voor de boekenbeurs zou uitbrengen.  Een boek dat ik ook liefst onder de titel "De Ordelijke Opdeling van België" zou uitgeven.  Twee keer O, of O2.  Onafhankelijkheid is immers zuurstof.  Een project.  Een toekomst voor Vlaanderen.  Het is nodig. 

De Belgische meerwaarde die al onder Schiltz (dixit hemzelf) niet meer bestond, is nu ook in de hoofde van de laatste "believers" in ijltempo aan het verzwinden.  Om zich in televisiestudio's te blijven distantiëren van het Vlaams Belang, schermt Bart De Wever nog wel altijd krampachtig met het feit dat hij geen "revolutionair" is.  En dat er in Vlaanderen anderen zijn die de chaos en de splitsing van België wensen.  Weliswaar heeft hij dat massaal aantal stemmen inderdaad verdiend door aan de in hoofdzaak nog altijd "brave" Vlamingen te beloven dat hij België zou hervormen en dat hij België zou "doen draaien".  Het is zelfs zijn goed recht om (goeddeels tegen beter weten in) een meerwaarde - al was het maar een electorale meerwaarde voor hemzelf - te blijven zien in de Belgische structuren.  Maar hij moet ophouden met politieke concurrenten die die meerwaarde niet meer erkennen motieven toe te dichten zoals "revolutie" of "chaos".  Er is een Ordelijke Opdeling mogelijk.  Al zal daarvoor machtspolitiek en doortastendheid nodig zijn: die hoeven niet te leiden tot chaos.   Ik spreek dan voornamelijk over Brussel, dat uiteraard niet eenvoudig is.  Maar diep in zijn binnenste weet Bart De Wever  dat onrust kweken rond een visie inzake de splitsing, onzin is. Althans dat hoop ik voor hem.