Open brief aan "mijn" VOKA-voorzitter

Mijnheer de Voorzitter,

Beste Luc,

Met stijgende verbazing aanhoorde ik uw standpunten in Terzake. Wat u zei staat niet alleen haaks op wat wij in ons verkiezingsmemorandum hebben gevraagd maar ook op wat ondernemers wensen, nl. een sterk arbeidsmarktbeleid!

Het VOKA-memorandum pleit terecht "Vlaanderen krijgt de homogene bevoegdheid voor het werkgelegenheidsbeleid" (pag 17).  Daar hoort zonder twijfel de splitsing van de RVA bij omdat ik niet zie hoe je anders de werkloosheidsverzekering activerend en responsabiliserend kan maken, de arbeidswetgeving kan moderniseren en meer flexibel maken en een meer comptentie- en prestatiegericht loonbeleid kan organiseren.

Haaks op de vaststelling dat "De feitelijke verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië op het vlak van werkloosheid, scholing, mobiliteit, zorg en vergrijzing, bereikbaarheid en de verhouding private sector en publieke sector zijn nog nooit zo afgetekend. We weten allemaal dat de noden van Vlaanderen en Wallonië op fundamentele punten verschillen. De verschillende problemen vragen een op maat gepast beleid. Het is niet langer aanvaardbaar dat een staatsstructuur dergelijk beleid.

onmogelijk maakt. Daarom moet het staatsmodel verder aangepast worden aan de verschillende behoeften van de regio's, en de mogelijkheid bieden om snelheid te halen" (pag. 12).

Onbegrijpelijk, omdat in het recente verleden nog maar eens duidelijk werd bewezen dat de Federale/Waalse visie van Minister Milquet, tegenovergesteld is op bv. het activeringsbeleid voor 50+ van Muyters. Hij was trouwens niet de enige, ook Frank Vandenbroucke heeft met zijn degradatie naar Vlaanderen ondervonden wat de sancties zijn als je teveel heilige PS-huisjes wil aanpakken.

Maar ook op vlak van efficiëntie en kostenbesparing is een splitsing wenselijk. In tegenstelling tot het argument van de vakbonden, nl. dat er een administratie zou bijkomen, is het zo dat er 3 zouden verdwijnen! Bij een goed werkende regionale RVA is de bemiddeling voor uitbetaling van vakbonden echter niet langer nodig. Dat alleen zal reeds een aanzienlijke besparing opleveren, om het dan nog niet te hebben over de mogelijkheid van een effectief aanmoediging- en sanctiebeleid.

Iedereen is het eens dat onze vraag legitiem, verantwoord en noodzakelijk is. En dat Vlaanderen snel over een actieve en dynamische regering moet beschikken om zich te wapenen tegen de toenemende mondialisering van de economie is zonder meer juist.

Kan u mij dan ook eens uitleggen wat u bedoelde met: "Deze federale verkiezingen en de regeringsonderhandelingen die erop volgen zijn het moment bij uitstek om nieuwe hardware te installeren en alle blokkeringen op te lossen die nu de radicale vernieuwing van ons economisch DNA in de weg staan.

Is dat, zoals nu onze staart intrekken tegenover één van de belangrijkste peilers van tewerkstellingmechanismen, nl. de R.V.A.?

Nog nooit heeft de Vlaamse bevolking en het bedrijfsleven zo dicht bij  cruciale oplossingen voor de vele verzuchtingen en handicaps, die we al jarenlang meesleuren, gestaan.

Heeft u, als gereputeerd en oprecht gerespecteerd ondernemer, in één van uw bedrijven feitelijke problemen onder de mat geveegd omdat u de discussie niet wilde aangaan of bang was voor een conflict? Ik denk het niet! Hebt u ooit een activiteit verder gezet die ten dode was opgeschreven? Ik denk het niet!

Beschikken we dan werkelijk over zo weinig zelfvertrouwen dat we zelfs niet durven opkomen voor wat legitiem is? Gaan we nu echt weer door de knieën gaan voor wat bankmakerij van het establishment, die zeker geen Vlaamse belangen behartigen? Moet redelijkheid het opnieuw afleggen tegen chantage, onhaalbare en onbetaalbare eisen?