Satongé in Matongé: leuk of très très fort?
Het is niet mijn gewoonte mijn uitstapjes buiten de politiek op het wereldwijde web te gooien.
Tenzij ze een politieke invalshoek hebben, zoals mijn fietstochten langs het voormalige IJzeren Gordijn.
Dan is het persoonlijke politiek, en wordt de politiek persoonlijk.
Waarom deze uitzondering?
Omdat ik een film heb gezien die "mij van mijn voeten heeft geblazen".
Voor zover het persoonlijke.
Het politieke is dat de prent past binnen de Maand van de Internationale Solidariteit.
Een film over een "Congolese rolstoelband" in de Vendômebioscoop in hartje Matonge.
En dus Belgen en Afrikanen samen in de zaal: internationale solidariteit.
En samen uit de bol.
Staff Benda Bilili is de naam van die band, en de film heet zeer origineel "Benda Bilili, Ze Film".
Benda Bilili, het betekent zoveel als 'au-delà des apparances', ofte wel 'dat wat je niet ziet'.
Wat we zien zijn poliopatiënten die op straat leven, in de grootstadjungle van een ontwricht Kinshasa.
Wat we ook zien is hun strijd om te overleven, bijv. door sigaretten te verkopen, en muziek te maken op straat, zittend in hun Mad-Maxinvalidekarren.
We zien hoe ze ontdekt worden door eerst een Franse filmmaker en vervolgens een producer.
Ze nemen een CD op, "Très très fort" en gaan op tournee door Europa.
Laat ik ze daar nu eind december 2009 hebben gezien in Le Botanique in Brussel.
Daar werd ik letterlijk van mijn voeten geblazen door hun energie en muziek.
Stomend, dat is het enige woord dat je voor zo'n concert kunt bedenken.
Honderd graden warmer dan de decemberkou buiten.
Sindsdien draai ik vaak hun CD.
Wat ik dan niet zie, zijn die swingende mannen op hun krukken en stompjes.
In de film die nu net uit is gelukkig wel.
Eén Bendalid springt er uit, ook omdat hij niet invalide is.
Roger, die we in het begin zien als een jong straatschoffie.
Als de filmopnames, die door geldgebrek enige jaren stil liggen, worden hervat, is hij een opgeschoten puber.
En inmiddels virtuoos op zijn zelfgemaakte "satongé", een instrument bestaande uit een conservenblikje, een kromme stok en één snaar, waaruit hij al tokkelend schitterende solos tevoorschijn tovert.
Meer ga ik niet zeggen.
Ga die film zien!
Koop die CD!
Een ontroerender verhaal van doorzettingsvermogen, optimisme, geloof in eigen kunnen, heb ik zelden gezien.
Een film echt als het leven.
Rauw als het leven in "Kin".
Maar o zo geestig!
En wat vonden mijn ex-landgenoten ervan?
"Wat ontzettend leuk voor die jongens".
"Leuk dat Afrikanen dat doen".
Hoe zo leuk?
TRES TRES FORT!
