The day after tomorrow: wat houdt het vuur brandend?

Benzine (uit blik)?

Enige weken geleden "moest" ik naar Frankrijk met de auto.
Ok, ik had de trein kunnen nemen, maar soms kan je niet anders, vooral als je veel bagage hebt.
Mijn vertrek viel juist aan het eind van de protesten tegen de pensioenhervormingen in Frankrijk.
Heel het land had een week of twee op zijn kop gestaan, omdat Sarko wil dat zijn onderdanen tot hun 62e in plaats van hun 60e werken.
Maar vooral doordat de meeste olieraffinaderijen waren geblokkeerd en benzine steeds schaarser werd.
Dus aan de Franse grens nog even voltanken, inclusief een blitse paarse jerrycan met 10 liter reserve.
De benzinestations langs de snelweg waren evenwel bevoorraad, en dus kon ik mijn 800 km rustig uitrijden, en later ook weer terugkeren naar België
Wat is onze economie toch petroleumverslaafd!
Deze groene jongen incluis.

Biobrandstof (in de tank)?

Zou dat dan de oplossing zijn?
Volgens de Europese Commissie moeten we daar naar toe.
De milieubeweging en ook de groene partijen waarschuwen al lang dat dit niet het wondermiddel is.
De negatieve neveneffecten, met name voor landbouwgronden in de ontwikkelingslanden, wegen niet op tegen onze ongebreidelde drang tot rijden-rijden-rijden.
Een serieuze studie van het Londense Institute for European Environmental Policy bevestigt nu dat niet alle hernieuwbare energiebronnen even duurzaam zijn, zo las ik op mijn eerste werkdag na het Franse retourtje. [lees hier]
Dus toch maar beter geen biobrandstoffen………. van de eerste generatie.
De tweede generatie (uit plantaardige resten in plaats van voedselgewassen verkregen) biobrandstof zou een kleinere voetafdruk hebben.
En als we nu gewoon eens minder reden?

Uranium (uit het buitenland)?

Ja, hoe staat het ook maar weer met kernenergie?
Ideaal toch om de elektriciteit op te wekken waarop we onze elektrische wagens kunnen inpluggen?
Frankrijk is de beste leerling van de klas en voert zelfs uit, niet alleen de aldus verkregen energie maar ook de rotzooi die overblijft.
Net die week waren er hevige protesten tegen een trein met kernafval van Frankrijk naar Duitsland [lees hier].
Niet toevallig wil de Duitse regering de 17 kerncentrales in het land 12 jaar langer openhouden, om goedkope (?) energie te produceren.
Enig positief neveneffect van deze maatregel: het gaat goed met de Duitse Grünen.

En in eigen land onthult ons eigen Groentje (23 jaar: er is nog hoop!) Kristof Calvo dat België nucleair materiaal uitvoert naar Iran, waar ze er vast geen barbecue mee willen aansteken, zo zegt hij superonderkoeld.
Officieel werkt Iran aan een civiel kernprogramma.
Dat het land ook aan een kernbom werkt, is waarschijnlijker.
Gevaarlijk (het eerste) en levensgevaarlijk (het tweede). [lees hier]
Gelukkig is er ook nog goed nieuws: het zou niet om Vlaamse bedrijven gaan.
Oef, het is wel eens anders geweest………..

Hout (voor eigen deur)?

Ik weet het, we houden onze auto's er niet rijdend mee, zoals in WO II.
Het zou ook geen gezicht zijn, die grote ketels op het dak van onze aerodynamische moderne karren. [lees hier]
Maar om thuis te stoken, is het een prima oplossing.
En je krijgt het er minimaal twee keer warm van, als het je eigen hout is dat je moet kappen, op maat zagen, opstapelen en tenslotte in de haard leggen.
Toegegeven, een luxe om je eigen bos te hebben en waarschijnlijk ook niet goed voor je persoonlijk ecologische voetafdruk.
En om de kachel aan te maken, oude kranten natuurlijk.
Geen tijdschriften, want dat papier is te glad.
Ik probeerde het met een oude Knack.
Het leek mij zo fijn om Kris Peeters al krullend van kleur te zien veranderen terwijl hij op de cover uitriep dat de beste van de klas niet gestraft mocht worden.
De beste leerling brandde echter zeer slecht.
VIA, Vlaanderen In As, maar dan wel na heel veel geblaas.

Boeken (of stoelen?)

Met de voortschrijdende digitalisering lezen we waarschijnlijk steeds minder boeken.
De associatie met de boekverbrandingen van de nazi's is misschien nog te vers om ongegeneerd boeken in het vuur te gooien.
Tenzij het einde der tijden nadert en litteraire brandstof pure overleving wordt.
Zo geschiedde in de Amerikaanse film "The Day After Tomorrow" die ik deze week op de VRT zag. [lees hier]
Geen slechte film, vooral in het begin, als de focus gericht is op de waarschijnlijkheid van klimaatopwarming, en paradoxaal, een nieuwe ijstijd.
Vooral het niet-willen-zien-en-geloven van de politici is angstaanjagend realistisch.
Naar het eind toe wordt de film te Amerikaans: altijddrukdrukke vader (klimatoloog) die zijn zoon niet zag opgroeien gaat de jongen redden, die zich warm houdt door de boeken van de New Yorkse Public Library een voor een op te stoken.
De bibliothecaris weigert een exemplaar van de Gutenbergbijbel los te laten, want dat zou het eind van de beschaving betekenen.
Maar de hele film lang laten die stomme Amerikanen alle stoelen, banken en tafels van de gigantische bibliotheek ongemoeid!
Brandt hout in Amerika niet?
Ach, boeken verbranden is veel filmischer.

Even afgezien van alle Amerikaanse rampenfilmclichés is de prent natuurlijk wel interessant omdat de volgende vraag gesteld kan worden: hoe werkelijk is het scenario van de film?
Het volgende artikel van de Vrije Universiteit van Amsterdam gaat hier dieper op in.
[lees hier]

Om in de energiesfeer van mijn stukje te blijven, citeer ik enkel de volgende passage:

"Op de middenlange termijn is vooral de ontwikkeling van het energiegebruik van de grote landen zoals China en India cruciaal. Volgt China het Amerikaanse ontwikkelingstraject dan wordt de wereld veel warmer dan wanneer China het meer energie-efficiënte traject van Japan volgt".

Op de vraag "Wat brandt het best: benzine, biobrandstof, uranium, hout, boeken of stoelen?", kan ik voorlopig alleen maar antwoorden met een welgemeend "allen op studiereis naar Japan!"