Tussenkomst Kamerdebat over politieke toestand

Mijnheer de voorzitter, collega's, vandaag, 123 dagen na de verkiezingen hebben we inderdaad nog steeds geen uitzicht op een snelle vorming van een nieuwe regering. Wat moeilijk was, blijft moeilijk. De problemen zijn niet veranderd.

Collega's, wij kunnen niet ontkennen dat de sfeer erg geladen aandoet. Elk woord kan er één te veel zijn. Ik meen dan ook dat we vorige week terecht afstand namen van de kwetsende woorden en de verdachtmakingen van de vorige dagen. Wie vertrouwen wil krijgen, zal het op de eerste plaats moeten geven. Dat doen we door te praten met elkaar, en niet over elkaar. Dreigementen en ultimatums zijn daarbij contraproductief.

Collega's, de kiezer heeft zich uitgesproken voor hervormingen in dit land. Maar de kiezer verwacht ook oplossingen. Onze partij heeft het reeds gezegd - en wij herhalen het vandaag van op deze banken - dat het op de eerste plaats aan de twee overwinnaars van de verkiezingen is om ter zake verantwoordelijkheid op te nemen. Zij moeten de as vormen van de volgende regering. Zij kunnen aantonen dat er compromisbereidheid is door concrete teksten en concrete voorstellen op tafel te leggen op basis waarvan kan worden onderhandeld.
Onze fractie wil hen daarin steunen. Maar onze ambities blijven dezelfde. Wij willen zo snel mogelijk een nieuwe regering met volheid van bevoegdheid en een staatshervorming waarbij het zwaartepunt naar de deelstaten gaat, zoals wij en vele Vlaamse partijen al jaren vragen en zoals ook de preformateur ettelijke weken geleden heeft bevestigd.

Wij willen - hoe moeilijk het ook is, en dat blijkt vandaag uit dit debat - een onderhandelde oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde. Wij willen een diepgaande hervorming van de financiering, met uiterst belangrijke autonomie voor de deelstaten, en dat gekoppeld aan een oplossing voor de problemen van Brussel.

Hoe belangrijk dat communautaire ook is in dit land, daarnaast hebben wij nood aan oplossingen op maatschappelijk vlak.
Denk aan de hervormingen van Justitie, aan de verstrenging van de naturalisatiewet en van de migratie- en asielregelgeving. Denk ook aan het sociaaleconomische en aan de modernisering van onze arbeidsmarkt. En denk uiteraard ook aan het budgettaire, wij kunnen en mogen niet de lasten en de schulden van vandaag doorschuiven naar de komende generaties. De wereld staat niet stil.

Dat alles is ons plan A, collega's, en dat is het enige plan waarover wij willen onderhandelen, binnen en buiten dit Parlement. We willen onderhandelen, open en constructief. Om die reden, collega's, herhaal ik dan ook de oproep - er is nood aan - aan diegene die enkele maanden geleden door een minister van Staat is gedaan. Een compromis is maar mogelijk als elke partij bereid is voor een deel haar eigen logica te verlaten om elementen van de logica van de gesprekspartner te integreren en omgekeerd.