Zero budget

We hebben de internationale markten toch niet nodig om te beseffen dat het zo niet verder kan. Iedere huismoeder weet dat men niet jaar na jaar schulden kan blijven maken en het wordt dus tijd dat onze politici de tering naar de nering zetten. Temeer er nog een flink sociaal passief in het verschiet ligt (vergrijzing). Dus het is onverantwoord nog meer schuld naar de jongeren door te schuiven. Iedere generatie moet zijn eigen boontjes dopen dus het wordt tijd voor actie.

Dat wil dus zeggen: een evenwichtige begroting met liefst wat reserve om wat oude schulden af te betalen. Wie de budgetspending wat volgt van onze overheid weet dat je makkelijk 5 % kan besparen zonder een bloedbad aan te richten. Het enige wat we nodig hebben, zijn politici met moed, visie en doorzettingskracht. Die iedere generatie durven aan te spreken op haar eigen verantwoordelijkheid! Hierbij enkele suggesties!

Beter innen van de belastingen. Zal u misschien verbazen dit te lezen van een Vlaamse ondernemende liberaal, maar ik ben ervan overtuigd dat een correctere inning van alle belastingen de begroting flink op weg zal helpen. Als je weet dat 72 % van alle controle in Vlaanderen plaatsvindt dan is er nog heel wat geld te recuperen in Brussel en Wallonië. Want een niet correcte inning is een vorm van concurrentievervalsing. Daar hebben Vlaamse bedrijven geen nood aan, zeker niet gelet de toenemende internationale concurrentie waar we ons moeten tegen verzetten.

Beter toezicht op de uitkeringen & zwartwerk. Wie krijgt een uitkering en waarom? Is die gerechtvaardigd? Zijn er voldoende mechanismen om te controleren of ze gerechtvaardigd zijn? Als je hoort dat in Gent bv meer dan 1.000 asielzoekers erin slagen probleemloos en binnen de kortste keren een leefloon te krijgen, moeten we ons vragen durven stellen over het mechanisme.

Er zijn in dit land meer dan 1 miljoen uitkeringsgerechtigden. Desondanks vinden bedrijven amper mensen. Belangrijkste oorzaak is dat er geen enkele druk wordt uitgeoefend om werklozen te verplichten werk aan te nemen. Uitkeringen dienen als overbrugging voor een moeilijke periode. Vandaag is het een verworven recht geworden zonder tegenprestatie. Een strenge activering zal veel positieve effecten hebben: bedrijven kunnen weer op volle capaciteit draaien, werknemers dragen bij aan de gemeenschap door bijdragen aan belastingen en sociale zekerheid. Daarbij gaan ze actiever consumeren.

Alle sluizen van asiel en migratie dienen dichtgedraaid. Afgelopen jaar hebben we daar 500 miljoen euro (of 2,5 % van ons tekort) aan gespendeerd met welke return? Het is een illusie te denken dat wij bijdragen aan onze arbeidsmarkt. Gent mag daarbij als voorbeeld gelden: de Bulgaren en Roemenen komen niet om te werken maar om een leefloon op te strijken. Was dat de bedoeling van ons sociaal beleid?

Andere misbruiken aanpakken, zoals in de ziekte- & gezondheidszorg. Een aantal dokters zal het niet graag lezen, maar iedereen die al eens opgenomen is, zal moeten vaststellen dat er een flinke overconsumptie is van consultaties & onderzoeken. Ook die groep moet op haar verantwoordelijkheid gewezen worden. Wanneer gaan we die sector eens benchmarken met andere landen?

Saneer uw ambtenarenapparaat. Niet door het invoeren van brugpensioen op 52 maar door ambtenaren actief te begeleiden naar het bedrijfsleven. Er zitten daar ongetwijfeld veel competente mensen die ook in het reguliere bedrijfsleven met voldoening aan de slag moeten kunnen.

En tot slot: ga eens aan de slag met het jaarlijkse blunderboek dat geproduceerd wordt door het Rekenhof. Ook daar zijn talrijke miljarden te vinden die jaar na jaar door ramen en deuren worden gegooid.

Het gaat hier over gemeenschapsgeld, van u en mij, en we mogen toch minstens verwachten dat daar spaarzaam en efficiënt wordt mee omgesprongen. Toch vreemd dat iedereen weet heeft van deze misbruiken en onze politici, vaak hooggeschoold en ambitieus, de ogen sluiten voor deze mistoestanden.

De speeltijd is voorbij. Het is tijd voor actie.