Eric Van Rompuy

Vlaams volksvertegenwoordiger

Hij is de zoon van wijlen prof. em. dr. Vic Van Rompuy en de broer van Herman Van Rompuy, huidig eerste minister van België (sinds 30 december 2008) en minister van staat (sinds 2004). Na het behalen van zijn licentiaatsdiploma in de economische wetenschappen behaalde hij ook een baccalaureaat in de Wijsbegeerte (1971). In 1975 behaalde hij een doctoraat in de Economische Wetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Vervolgens was hij van 1976 tot 1981 als econoom aan de Kredietbank verbonden. Ondertussen werd hij in 1977 voor de eerste keer verkozen tot een belangrijke functie binnen de CVP. Hij werd nationaal voorzitter van de CVP-jongeren. Deze functie behield hij tot 1983. Twee jaar voordien - in 1981 - kwam hij door opvolging in het Europees Parlement terecht. Hij zou in 1984 niet herkozen worden. In 1981 startte ook zijn lokale carrière. Hij werd gemeenteraadslid en eerste schepen van Zaventem (1 januari 1983 - 31 december 1988). In 1988 kwam de Zaventemse CVP in de oppositie terecht. Hij werd dan ook fractieleider in de gemeenteraad. Zowel in 1994 als 2000 werd hij als gemeenteraadslid herkozen. De CVP bleef er steeds in de oppositie. Na de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 veroverde CD&V-N-VA een plaats in de meerderheid. Sinds 2 januari 2007 is hij er schepen van financiën, ruimtelijke ordening en stedenbouw, structuurplanning, grondbeleid en straatnaamgeving. Zijn nationale carrière nam een nieuwe start, toen hij in 1985 verkozen werd tot lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Hij zou kamerlid blijven tot in 1995. Door zijn lidmaatschap van de Kamer zetelde hij automatisch in de Vlaamse Raad. Van 1991 tot 1995 zat hij daar de CVP-fractie voor. Na de verkiezingen voor het eerste Vlaams Parlement in 1995 werd hij verkozen tot Vlaams volksvertegenwooordiger. Enkele weken later verkoos dat parlement hem als Vlaams Minister van Economie, KMO, Landbouw en Media. Aan zijn ministerschap kwam in 1999 een einde door het monsterverlies van de CVP bij de parlementsverkiezingen. Hij werd opnieuw voorzitter van de CVP- (later CD&V-)fractie in het Vlaams Parlement. Na de verkiezingen van 2004 legde hij ook die functie neer. Hij greep bij de regeringsvorming in 2004 naast een ministerpost toen outsider Kris Peeters werd benoemd. Hij zetelde tot zijn aanstelling op 12 december 2007 als voorzitter van de commissie economie, werk en sociale economie als een backbencher. In 2004 ontdekte hij de kracht van een politiek internetdagboek: zijn dagboek wordt door de Vlaamse pers regelmatig geciteerd, o.a. in de rubriek kreten en gefluister van De Standaard. In zijn dagelijks bijdragen geeft hij naast zijn visie op de maatschappij en politieke ideeën ook vaak kritiek op politieke tegenstanders. Zo noemde hij Geert Bourgeois een "zwakkeling" en "un petit monsieur" na het opbreken van het kartel tussen zijn partij en de N-VA.Binnen de CD&V vertegenwoordigt hij de conservatieve rechtervleugel van de partij, net zoals zijn broer Herman. De politicus schetst dd 7 november 2007 op zijn weblog na de stemming rond de splitsing van B-H-V een scenario waarbij de instellingen zullen daveren op hun grondvesten. Volgens hem zal deze crisis evenwel leiden tot een catharsis. Verder stelt hij dat enkel een nieuwe staatsordening een hernieuwde en duurzame samenwerking tussen de gemeenschappen tot stand kan brengen waardoor België als natie behoorlijk kan functioneren.[1] Na de verkiezingen in 2009 greep hij zowel naast een ministerpost als naast de positie als parlementsvoorzitter die in het kader van de regeringsvorming aan de N-VA werd toegekend. Hij kondigde in 2009 aan dat de legislatuur van 2009 tot 2014 zijn laatste termijn als volksvertegenwoordiger zou worden.

Voir son blog