Inleiding van premier Yves Leterme op boekvoorstelling "Gella Goes Global"
Mijn sympathie voor Gella Vandecaveye heeft vele redenen. Ze is ten eerste een West-Vlaamse. We staan hier nu wel op Oost-Vlaamse grond maar het is bij de grens. Dus ik mag het mij veroorloven een klein beetje chauvinistisch te zijn. Soort zoekt soort: West-Vlamingen West-Vlamingen. Gella Vandecaveye is ten tweede een "vrijspreker": ze heeft haar hart op de tong. Ze zegt wat ze meent, en ze meent wat ze zegt. Zo heb ik het graag: oprecht en eerlijk. Ten derde is Gella een sportvrouw: je weet, sport is mijn passie. Sport heeft iets van politiek. Je moet alles geven. Je moet gaan om te winnen. Maar je moet ook tegen je verlies kunnen. Je kan gevloerd worden, maar je moet weer opstaan. Dat brengt mij bij de vierde reden van mijn waardering en sympathie: Gella is een doorzetter. Als je aan iets begint, doe je het om de eindmeet te halen. Je gaat voor ippon (in haar geval).
Gella Vandecaveye is een goudzoeker. Dat ze in haar sportcarrière 32 keer goud behaalde, is er het bewijs van. Gella is ook een goudzoeker in de figuurlijke zin. Dat was het ook wat ten grondslag lag van haar reis die ongeveer een jaar duurde: op zoek naar het goud aan de voet van de regenboog, bij manier ven spreken. Op zoek naar het pure, het zuivere, dé mens. Misschien trok ze daarom ook oostwaarts. Het Oosten waar de Wijzen vandaan komen én veel wijsheden én judo. Wij hielden tijdens dat jaar contact. Haar boodschappen uit die andere wereld zorgden soms zelfs voor een frisse kijk op de Wetstraat.
Reizen is immers de beste manier om de wereld te begrijpen, ook die van hier. De wereld begrijpen om de mens te begrijpen. Dat heeft Gella gedaan: snuisteren in de cultuur en het gedachtegoed van mensen, om te vinden wat ons allen drijft. Met nieuwsgierigheid als drijfveer. 'Gierig', te begrijpen als gretig. Gretig naar het 'nieuwe', te begrijpen als het onbekende. Het merkwaardige is dat dit 'nieuwe' (voor Gella en voor ons) heel oud blijkt te zijn: eeuwenoude gewoontes en culturen, eeuwenlang gerijpte gedachten en wijsheden. Gella ging dus op zoek naar het oude verhaal van de mens die zoekt naar zin en geluk.
Reizen is leren thuiskomen, zegt men. Misschien wel, maar dan 'rijker'. Gella vertrok met een rugzak en kwam terug met een rugzak. De eerste gevuld met de noodzakelijke spulletjes om op stap te gaan. De tweede gevuld met beelden, impressies en wijsheid. Haar reis begon in Rusland, het Dichte Oosten, en eindigde in Japan, het Verre Oosten. Zij nam hiervoor niet de lijnvlucht Moskou-Tokio. Zij stapte, liftte, nam de trein, de bus, de boot. Gegrepen door de complexiteit van het land, bleef zij hangen in China, langer dan zij had gepland. "Het daghet in het oosten", klinkt het in een oud lied. Maar het 'daghet' er helaas niet voor iedereen. Gella zag er ook veel ellende en armoede en dus ook "de noodzaak van de Millenniumdoelstellingen met haar eigen ogen", schrijft zij.
Gella Vandecaveye is een jaar op reis geweest. Net geen vol jaar: van 14 juni 2009 tot 5 juni 2010. Dat zij net geen volledig jaar weg is geweest, kan je symbolisch zien: de reis is, net als het leven, onaf. "Een reisplan is nooit definitief", schrijft Gella in de inleiding van haar boek. Het reisplan van het leven nog minder.
Ieder van ons is wie hij is dankzij de ontmoetingen met andere mensen. Gella's reis heeft haar innemende persoonlijkheid nog gerijpt en verrijkt. Gella Vandecaveye is een echte wereldburger. Gella Goes Global!
