Bizar rapport in De Morgen
Toch wel een bizar rapport deze ochtend in De Morgen.
Parlementsleden krijgen steeds het advies zich toe te spitsen op een beperkt aantal thema's. Nu, gelijke-kansenbeleid en beleid tav personen met een handicap zijn enkele van mijn stokpaardjes in de Senaat. Dan gaat het onder meer over mijn verzet tegen de hoge verzekeringspremies voor chronisch zieken en ex-kankerpatiënten (waarvoor ik een pluim kreeg van Test-Aankoop). Over de toegankelijkheid ook van allerlei diensten voor personen met een handicap. Ik denk dan aan mijn vragen over de slechte dienstverlening van de NMBS en het schrappen van de subsidies voor de toegankelijkheid van muziekfestivals en andere evenementen. Dit laatste resulteerde er in dat Minister Reynders de schrapping van de subsidies ongedaan maakte, waarvoor ik ook een dankbrief kreeg van de betrokken organisatie. De afgelopen twee en een half jaar stelde ik maar liefst 333 (!) schriftelijke vragen om de ministers omtrent bepaalde dossiers wakker te schudden. Een volledig overzicht vindt u hier. Ook stelde ik maar liefst 111 mondelinge vragen. Ik hoef u niet te vertellen dat er heel wat andere senatoren zijn die 'andere en betere' zaken te doen hadden. Gisteren verschenen er in De Morgen en Het Nieuwsblad nog artikels naar aanleiding van mijn vraag over de seponering van klachten over geweld tegen vrouwen. Maar het blijft niet bij vragen. Ik had ook verschillende keren een persoonlijk onderhoud met minister Van Quickenborne en staatssecretaris Delizée om ook langs die weg zaken in beweging te zetten.
Is dat niet gewichtig, sexy of progressief genoeg voor De Morgen? Tja, het past voor die krant natuurlijk niet in het beeld dat men steeds wil schetsen van de N-VA: vendelzwaaiers, extremistisch, asociaal, enz. Toegeven dat er heel wat parlementsleden zijn die in hun dagdagelijkse werk het tegenovergestelde bewijzen, dat past niet in het plaatje dat men de lezers wil voorschotelen.
Wat ik wel merk is dat ik moeilijk doordring in de media. Maar ook weer opvallend: in De Standaard vindt u dubbel zoveel artikels over mij en mijn werk terug als in De Morgen! Zelfs voor thema's die De Morgen op het lijf geschreven stonden was er tot mijn verbazing vaak geen enkele interesse. Bijna uitsluitend over het communautaire bericht De Morgen, en dan vooral negatief. Al merk ik dat er in het algemeen koudwatervrees is bij de media, vooral bij radio en televisie. Mijn doofheid vormt duidelijk een obstakel. Mij even bellen is natuurlijk niet evident (al kan men mij gerust een sms'je sturen met de vraag hen te contacteren eens er een tolk in de buurt is). Een aantal keren kwam ik echter toch aan bod op de radio en de regionale televsie en achteraf waren de journalisten altijd verbaasd en verwonderd dat het in feite allemaal zo'n probleem niet is. Maar mijn medewerkers merken de koudwatervrees duidelijk als ze gebeld worden om te horen wat mogelijk is, hoe dat allemaal geregeld moet worden, enz.
Ik ga hier verder geen woorden aan vuil maken, maar het is duidelijk: ofwel ligt De Morgen niet wakker van de vele problemen waarmee personen met een handicap worden geconfronteerd en mijn vele initatieven hieromtrent, ofwel doet men hier aan negatieve beeldvorming. Want mijn inspanningen zijn voor deze krant niet voor herhaling vatbaar. Ik ben echter zeker dat mijn kiezers die mij van dichtbij volgen en goed weten waar ik voor sta, een andere mening zullen toegedaan zijn. We zullen zien op 13 juni!
