Dienstbetoon……..tje lager

In Nederland moet ik altijd uitleggen wat het woord "dienstbetoon" betekent.

Meestal tovert mijn uitleg een meewarige glimlach op de lippen van mijn toehoorder, en dan mag ik nog van geluk spreken dat die Hollandse mond niet wagenwijd opengaat om de gevreesde woorden "Belgische toestanden" uit te laten.

De goede verstaander weet dat daarmee bedoeld wordt "op een onzuivere manier aan politiek doen" als de spreker - in een zeldzame bui van beleefdheid - niet onmiddellijk "corruptie" wil zeggen.

Ik ben evenwel al een jaar of  25 geen goede verstaander meer van het gidslandtaaltje, deels uit onvermogen deels uit onwil.

En ook mijn vroegere landgenoten verstaan mij vaak niet.

Met frisse tegenzin leg ik dus uit wat "dienstbetoon" is, in de hoop dat de zeldzame bui niet te snel overtrekt en mijn woorden niet op een rots druppelen.

Ofschoon zelfs geleerde, mondige mensen die hun talen spreken en je perfect het verschil kunnen uitleggen tussen Europese Raad en Raad van Europa, en wier mondige geleerdheid meestal omgekeerd evenredig is met hun achting voor de "dorpspolitiek", wel eens verloren willen lopen in de arcana van de ambtenarij, zijn het toch meestal oudere Vlaamse dames die een beroep op mij doen.

Omdat ze niet op internet kunnen googlen welke dienst ze moeten aanspreken, omdat ze niet voldoende Frans spreken (helaas in de Brusselse gemeenten nog altijd een extra drempel), omdat andere mandatarissen reeds alles beloofden maar niets deden, of gewoon omdat ze "dienen Hollander met zijn schone haar" zo'n toffe gast vinden…….

Kom ik uiteindelijk in beeld van de radeloze weduwe, dan leg ik eerst altijd uit dat ik geen schepen (met veel macht) maar gemeenteraadslid (met een beetje invloed) ben, en ten tweede dat ik er niets voor terug moet krijgen, zeker geen gekochte stem.

Want het verzoek om eens naar deze of gene schepen of in uiterste nood zelfs de burgemeester te bellen, wordt meestal gevolgd door zo'n op D-Day oncontroleerbare belofte.

Hetgeen het mij gemakkelijk maakt om te zeggen dat wat ze in het stemhokje doen voor iedereen onzichtbaar moet blijven.

Die ogenschijnlijke desinteresse voor hun kostbare stem veroorzaakt dan een lichte paniek, omdat het voor-wat-hoort-wat-principe deel zou moeten zijn van deze blijkbaar vrij klassieke deal.

Awel, met alle kezen, maar niet den dezen………

Niet omdat ik die stem niet wil, maar omdat ik het daar niet voor doe.

En dat is geen valse bescheidenheid of politieke huichelarij.

Na 12 jaar gemeenteraad wil ik kunnen blijven geloven in een vorm van "nabijheidspolitiek" die noch naïef noch cynisch is.

Laat de door de wol geverfde politicus daar dan maar op reageren met een welgemikt "als ik over waarden hoor spreken, schouder ik mijn geweer".

Elke boom minder, door mijn "dienstbetoon" geveld voordat hij krakend een Vlaamse weduwe of Estse eurocraat in zijn tuin kon pletten, is een tevreden burger meer.

Het zou je verwonderen hoeveel bomen kaprijp zijn in zo'n verstedelijkte omgeving.

Voor een groene niet altijd evident, maar als je in ruil verse eieren van een Etterbeekse kip krijgt, dan is dat mij veel dierbaarder dan een stem erbij.