Een slecht voornemen voor 2011: UNYK zijn

Nooit gedacht dat ik zo stom zo zijn om me in te schrijven voor een "intelligent adressenboekje" dat zichzelf beheert en bij de tijd houdt.

En toch is het gebeurd.

Op 17 december van het vorig jaar, om 21.48 uur om precies te zijn.

Altijd gezegd: voor mij geen Facebook, Twitter of wat dies meer zij.

Laat me lekker ouderwets "uniek" zijn en er niet aan meedoen.

Ik beslis zelf wel wie wat van mij krijgt te zien of te weten, wie er mijn vriend is en wie niet (meer).

Onmisbaar in de politiek, al die sociale netwerken en virtuele gemeenschappen?

Kom nou………

Ook verslaafde Facebookers en Twitteraars raken wel eens niet verkozen.

Quikske, ge zijt bij dezen gewaarschuwd.

Helaas, in een overmoedige bui zei ik 'ja' op een herhaald verzoek van een betrouwbaar doch een pak jonger ogende partijgenoot.
Had ik het daar maar bij gelaten……..

In mijn overmoed (glaasje te veel?) importeerde ik vervolgens ook al mijn emailadressen (3 minuten later bleken het er al 1036 te zijn!), waarmee ik al die brave mensen met dezelfde vraag lastig viel die ik net op bevredigende, en afdoende, wijze meende te hebben beantwoord: ja, ik wil dat UNYK mijn adressen beheert……….. maar laat mij nu voortaan met rust.

Dom dom dom.

Het tegendeel gebeurde juist.

In de daarop volgende stille dagen voor kerst en oud en nieuw kreeg ik vele vele mails.

Soms niet meer dan een bevestiging: X of Y was op mijn "invitation personnelle" ingegaan en was nu ook UNYK.

Ofschoon ik er niets mee deed, voelde ik me plotseling wel heel erg populair.

Geheel in strijd overigens met de gedachte dat ik nu een nummer had (was?): OBM 233.

Gelukkig waren er ook nog kritische geesten die weigerden, en vriendelijk verklaarden waarom.

Om verschillende redenen, meestal dezelfde waarom ik altijd dergelijke onpersoonlijke diensten verre van mij had weten te houden.

Tot die fatale 17 december 2010,  om 12 voor 10 des avonds.

Ook waren er mensen die zich niet konden voorstellen dat ik enkel in het Frans had gevraagd of ze op mijn "invitation personnelle" wilden ingaan.

Was ik plotseling Fransdol geworden?

Vast niet.

En dus zou het wel spam of virus zijn.

Quod non.

Het enige voordeel van mijn "invitation" is dan ook dat dankzij dit virus-"scilt" een aantal mensen niet meer "ende vrient" wil zijn.

Al zit ik natuurlijk wel mooi opgescheept met al die andere meer dan duizend vrienden (?) die mij niet hebben afgespamd.

Nog fraaier: ex-collega's en ex-vrienden kunnen mij dankzij UNYK terugvinden.

Bang om te veel ex-vrienden te hebben, liet ik mij terstond uitschrijven van "SchoolBANK.nl", een andere, zij het lichtere vorm van virtuele dementie die ik mijzelf ooit heb aangepraat in de hoop verloren schoolliefdes - liefst niet al te oud - terug te zien.

Na enkele jaren aanschuiven op de eens plakkerige doch nu o zo steriele banken van de Juliana van Stolbergschool ("School met den Bijbel") en het Lienwardcollege, bleek deze hoop ijdel.

Schoolliefdes moeten verloren blijven.

Echte vrienden daarentegen verlies je niet uit het oog, tenzij je ruzie krijgt, en dan kunnen ze maar beter uit het hart én de agenda blijven.

En collega's zie je elke dag, tot ze geen collega meer zijn, tenzij ze inmiddels de vriendenstatus verworven hebben.

Alles wat daar tussenin zit met een hoog ex-gehalte, mag dat wat mij betreft ook blijven, zowel virtueel als reëel.

Wie echt in mij is geïnteresseerd, verwijs ik naar mijn hoogst persoonlijke opvattingen, meningen, uitspraken en verklaringen in het politieke veld op deze blog.

Kan het unieker?

En als er weer verkiezingen komen?
Nog altijd geen Facebook of Twitter?

Zeker niet.

Ik laat me geen tweede keer vangen in de tentaculaire applicaties van het wereldwijdeweb.