Geen winnaars in de Wetstraat?
Door LOUIS IDE op 05/01/2009
Dit is de toespraak die ik hield naar aanleiding van de regeerverklaring van de derde eerste minister in één jaar tijd. Voor wie geen tijd heeft dit te lezen: zeker toch het einde eens lezen...
'Leterme Un' is niet meer, 'Van Rompuy Un' des te meer!
Zoals steeds in de politiek zijn er winnaars en verliezers. Ik ga dus niet akkoord met Hugo De Ridder die zijn boek uit 1986 "Geen winnaars in de Wetstraat" titelde. Waarde collega's, ik raad u aan om dit boek, uitgegeven bij het Davidsfonds, ter hand te nemen en het te lezen of te herlezen. Dan zal u zien dat er weinig veranderd is in de politiek.
De déjà-vu waarover zovelen nu spreken refereert naar de laatste 18 maand. Welnu, voor mij refereert ze naar de periode sinds het Egmontpact.
En dus zijn er verliezers en winnaars in de Wetstraat.
De grote winnaars zijn de collega's van de Open VLD. Ja, ik moet het toegeven, meesterlijk tactisch gespeeld van de Open VLD. Of hoe je een verkiezingsnederlaag en een aantal tegenslagen kunt ombouwen in een slagveld bij de andere.
De VLD slaagde erin van bij de onderhandelingen nu al 18 maand geleden, warm en koud te blazen en zo de geit en de kool te sparen: Belgisch als het nodig was, Vlaams als het hen goed uit kwam. De klassieke tripartite kwam er niet. In een gescheiden democratie kon de toevoeging van de PS de Open VLD niet veel maken, de SP.a daarentegen mocht er niet bij, waarin de Open VLD is geslaagd. De man met 800.000 stemmen werd geen enkele kans gegund. Communautair zou hij koste wat het kost alles slikken als een gans. Met het oog op de ganzenlever kreeg hij een buis in de strot geduwd… en zijn lever… heeft het geweten… De Open VLD slaagde erin de man met 800.000 stemmen af te maken, nadat hij zijn kartel ook al had moeten opblazen. En Leterme alleen was niet genoeg, sterkhouder Vandeurzen moest ook ontslag nemen, dat terwijl liberale excellenties bleven zitten en ondertussen al weg gepromoveerd zijn naar het kamervoorzitterschap en naar de Europese Commissie.
Met Van Rompuy als premier haalde de VLD nog een slag thuis: geen Dehaene, die het Verhofstadt in juni 2009 wel eens het vuur aan de schenen zou kunnen leggen.
Collega's van de VLD, nu nog enkel de samenvallende verkiezingen realiseren en u hebt het tactisch meesterlijk gespeeld én dat zonder Noël Slangen. Nooit gedacht dat jullie daartoe in staat waren.
Aan de collega's van de CD&V vraag ik maar één ding: maak in eer en geweten eens de rekening: wat heeft dit alles jullie nu opgeleverd? Of beter nog, wat heeft dit niet opgeleverd?
Er is een tweede winnaar in de politiek: de Franstaligen.
Op 4-12-2008 bracht zijne Heiligheid de Dalai Lama een bezoek aan dit parlement. Wat Betancourt mocht, kon niet voor de Dalai Lama, maar goed we willen de Chinezen nu eenmaal niet te veel voor het hoofd stoten. Congolezen schofferen, tot daar aan toe, maar Chinezen…
Opvallend was hoe verschillende Franstaligen een "oprechte" interesse betoonden voor de woorden van de Dalai Lama. Woorden die een regelrecht pleidooi waren voor eigenheid, identiteit, bewaren van cultuur en geschiedenis, taal, …
Gênant werd het echter toen deze pacifistische volksnationalist het had over de situatie in Mongolië, en ik citeer: "de Mongolen zijn een minderheid in hun eigen land".
Welnu, collega's, de Vlamingen zijn een minderheid in hun eigen land.
Opnieuw tel ik meer Franstalige excellenties dan Vlaamse. Opnieuw stel ik vast dat deze regering regeert met een Vlaamse minderheid.
Ik lees met u in de regeerverklaring dat de gemeenschapsdialoog snel moet worden "heropgestart"… Vreemd, was die al gestart? Heb ik iets gemist? Waarom is mevrouw Onkelinx dan nog minister van Volksgezondheid? Of mevrouw Milquet minister van Werk? We mogen met andere woorden dus een aantal ontslagen van excellenties verwachten voor de regionale verkiezingen, want in de regeerverklaring staat er dat er resultaten zullen zijn. Mijnheer de eerste minister, ik stel voor bij voorkeur werk te maken van de splitsing van arbeidsmarktbeleid, gezondheidszorg, fiscaliteit en ontwikkelingssamenwerking. Op die manier kunnen 4 Franstalige excellenties ontslag nemen en wordt de Franstalige machtspositie alvast in de regering tot meer evenwichtige proporties herleid.
Verder stel ik vast dat u BHV naar de Griekse kalender verwijst. Een groep binnen het Overlegcomité? Een groep die belast wordt met het uitwerken van voorstellen voor oplossingen? Mijnheer de eerste minister ik heb iets bij voor u: de synoptische tabel. Jawel, collega's van de Open VLD, het magnum opus van Willy Cortois: daar staan zogezegd alle oplossingen in. Laten we dus geen tijd verliezen en het wetsvoorstel van de burgemeesters gewoon stemmen.
Grootste verliezer is de politiek zelf die enorm heeft ingeboet aan geloofwaardigheid. De mensen zijn niet kwaad op de politici, neen, ze zijn zelfs niet woedend, neen, veel erger: ze zijn totaal onverschillig geworden en wachten geduldig tot de volgende verkiezingen waar hun stem zal spreken.
Hugo De Ridder schreef "Geen Winnaars in de Wetstraat" in 1986. Drie jaar daarvoor schreef hij de "Keien van de Wetstraat". Ook hier heeft hij het fout: er zijn geen keien in de Wetstraat. De laatste uitzending van het gelijknamige programma op één was daar de emanatie van: er schoof zelfs een niet-verkozene mee aan tafel. De stemmen tellen niet meer. Meerderheden zijn geen meerderheden meer. Minderheden regeren de meerderheden. Geplebisciteerde politici regeren niet meer. Stemmen vergaard op basis van beloftes worden monddood gemaakt.
Hoe zal de politiek nog een appèl kunnen doen op de mensen als de politiek de mensen in de steek laat en de mensen laten verzanden in complete onverschilligheid?
Mijnheer de eerste minister, ik sluit af met iets waar u een meester in bent. Een haiku.
"Ach oude havik
Lood zit je in de veren
Vliegen kan niet meer"
'Leterme Un' is niet meer, 'Van Rompuy Un' des te meer!
Zoals steeds in de politiek zijn er winnaars en verliezers. Ik ga dus niet akkoord met Hugo De Ridder die zijn boek uit 1986 "Geen winnaars in de Wetstraat" titelde. Waarde collega's, ik raad u aan om dit boek, uitgegeven bij het Davidsfonds, ter hand te nemen en het te lezen of te herlezen. Dan zal u zien dat er weinig veranderd is in de politiek.
De déjà-vu waarover zovelen nu spreken refereert naar de laatste 18 maand. Welnu, voor mij refereert ze naar de periode sinds het Egmontpact.
En dus zijn er verliezers en winnaars in de Wetstraat.
De grote winnaars zijn de collega's van de Open VLD. Ja, ik moet het toegeven, meesterlijk tactisch gespeeld van de Open VLD. Of hoe je een verkiezingsnederlaag en een aantal tegenslagen kunt ombouwen in een slagveld bij de andere.
De VLD slaagde erin van bij de onderhandelingen nu al 18 maand geleden, warm en koud te blazen en zo de geit en de kool te sparen: Belgisch als het nodig was, Vlaams als het hen goed uit kwam. De klassieke tripartite kwam er niet. In een gescheiden democratie kon de toevoeging van de PS de Open VLD niet veel maken, de SP.a daarentegen mocht er niet bij, waarin de Open VLD is geslaagd. De man met 800.000 stemmen werd geen enkele kans gegund. Communautair zou hij koste wat het kost alles slikken als een gans. Met het oog op de ganzenlever kreeg hij een buis in de strot geduwd… en zijn lever… heeft het geweten… De Open VLD slaagde erin de man met 800.000 stemmen af te maken, nadat hij zijn kartel ook al had moeten opblazen. En Leterme alleen was niet genoeg, sterkhouder Vandeurzen moest ook ontslag nemen, dat terwijl liberale excellenties bleven zitten en ondertussen al weg gepromoveerd zijn naar het kamervoorzitterschap en naar de Europese Commissie.
Met Van Rompuy als premier haalde de VLD nog een slag thuis: geen Dehaene, die het Verhofstadt in juni 2009 wel eens het vuur aan de schenen zou kunnen leggen.
Collega's van de VLD, nu nog enkel de samenvallende verkiezingen realiseren en u hebt het tactisch meesterlijk gespeeld én dat zonder Noël Slangen. Nooit gedacht dat jullie daartoe in staat waren.
Aan de collega's van de CD&V vraag ik maar één ding: maak in eer en geweten eens de rekening: wat heeft dit alles jullie nu opgeleverd? Of beter nog, wat heeft dit niet opgeleverd?
Er is een tweede winnaar in de politiek: de Franstaligen.
Op 4-12-2008 bracht zijne Heiligheid de Dalai Lama een bezoek aan dit parlement. Wat Betancourt mocht, kon niet voor de Dalai Lama, maar goed we willen de Chinezen nu eenmaal niet te veel voor het hoofd stoten. Congolezen schofferen, tot daar aan toe, maar Chinezen…
Opvallend was hoe verschillende Franstaligen een "oprechte" interesse betoonden voor de woorden van de Dalai Lama. Woorden die een regelrecht pleidooi waren voor eigenheid, identiteit, bewaren van cultuur en geschiedenis, taal, …
Gênant werd het echter toen deze pacifistische volksnationalist het had over de situatie in Mongolië, en ik citeer: "de Mongolen zijn een minderheid in hun eigen land".
Welnu, collega's, de Vlamingen zijn een minderheid in hun eigen land.
Opnieuw tel ik meer Franstalige excellenties dan Vlaamse. Opnieuw stel ik vast dat deze regering regeert met een Vlaamse minderheid.
Ik lees met u in de regeerverklaring dat de gemeenschapsdialoog snel moet worden "heropgestart"… Vreemd, was die al gestart? Heb ik iets gemist? Waarom is mevrouw Onkelinx dan nog minister van Volksgezondheid? Of mevrouw Milquet minister van Werk? We mogen met andere woorden dus een aantal ontslagen van excellenties verwachten voor de regionale verkiezingen, want in de regeerverklaring staat er dat er resultaten zullen zijn. Mijnheer de eerste minister, ik stel voor bij voorkeur werk te maken van de splitsing van arbeidsmarktbeleid, gezondheidszorg, fiscaliteit en ontwikkelingssamenwerking. Op die manier kunnen 4 Franstalige excellenties ontslag nemen en wordt de Franstalige machtspositie alvast in de regering tot meer evenwichtige proporties herleid.
Verder stel ik vast dat u BHV naar de Griekse kalender verwijst. Een groep binnen het Overlegcomité? Een groep die belast wordt met het uitwerken van voorstellen voor oplossingen? Mijnheer de eerste minister ik heb iets bij voor u: de synoptische tabel. Jawel, collega's van de Open VLD, het magnum opus van Willy Cortois: daar staan zogezegd alle oplossingen in. Laten we dus geen tijd verliezen en het wetsvoorstel van de burgemeesters gewoon stemmen.
Grootste verliezer is de politiek zelf die enorm heeft ingeboet aan geloofwaardigheid. De mensen zijn niet kwaad op de politici, neen, ze zijn zelfs niet woedend, neen, veel erger: ze zijn totaal onverschillig geworden en wachten geduldig tot de volgende verkiezingen waar hun stem zal spreken.
Hugo De Ridder schreef "Geen Winnaars in de Wetstraat" in 1986. Drie jaar daarvoor schreef hij de "Keien van de Wetstraat". Ook hier heeft hij het fout: er zijn geen keien in de Wetstraat. De laatste uitzending van het gelijknamige programma op één was daar de emanatie van: er schoof zelfs een niet-verkozene mee aan tafel. De stemmen tellen niet meer. Meerderheden zijn geen meerderheden meer. Minderheden regeren de meerderheden. Geplebisciteerde politici regeren niet meer. Stemmen vergaard op basis van beloftes worden monddood gemaakt.
Hoe zal de politiek nog een appèl kunnen doen op de mensen als de politiek de mensen in de steek laat en de mensen laten verzanden in complete onverschilligheid?
Mijnheer de eerste minister, ik sluit af met iets waar u een meester in bent. Een haiku.
"Ach oude havik
Lood zit je in de veren
Vliegen kan niet meer"
