Gefeliciteerd, MAAR...

Op deze 11de juli van het memorabele jaar 2011 zijn wij als Vlaams-nationalisten blij. Wij zijn blij omdat we het gevoel hebben gekregen dat het aloude spel van de grote Vlaamse partijen (om de Belgische machten verlegen als zij zijn) die steeds weer in rammelende of zelfs rampzalige compromissen duiken, dat dat aloude spel weg lijkt te zijn gedeemsterd. Wij zijn blij omdat België in de kreukels lijkt te liggen en het einde nakende lijkt. MAAR... Net als bij de JA MAAR's aan de Nota Di Rupo deze week, is er een dikke grote MAAR bij onze prille vreugde. Wij beseffen dat de weg nog lang zou kunnen worden als niet alle andere partijen dan de onze snel doorgroeien naar een volwassen Plan B naar Vlaams Belang-model.

De invloed van het Vlaams Belang is het afgelopen jaar altijd alomtegenwoordig geweest. Vorige week waren wij de eersten om te voorspellen dat de N-VA nee zou zeggen, moest zeggen ook, want wij kennen het dossier van het Vlaams-nationalisme door en door en wij weten ook hoe het mechanisme werkt. Wij van het Vlaams Belang waren de eersten om in een grondige afkraaknota de nota van Di Rupo niet alleen te ontmaskeren en van tafel te vegen, maar ook om de N-VA onder druk te zetten. Terwijl nagenoeg alle perscommentaren nog in bezopen bewoordingen de lof zongen van Di Rupo's staatsmanschap, en zich blijkbaar enkel afvroegen op welke wijze de N-VA "ja,maar" zou zeggen, waren wij al volop op oorlogspad, bestookten wij de collega's van de N-VA met onze afkraaknota en zetten wij hen het mes van een harde Vlaams Belang-oppositie op de keel, voor het geval zij mochten zijn ingegaan op die gevaarlijke uitnodiging van de PS. Wij maakten zelfs een tabel waar de nota Di Rupo werd vergeleken met de mooie voornemens van het Vlaams regeerakkoord en wij riepen luid "Weg met ja-maar. Niks te maren! Weg met Di Rupo!" Voor Brussel en voor Brussel-Halle-Vilvoorde stond de muizenval volledig open en dreigde ze dicht te klappen op naÏeve Vlaamse hoofden. Onvermoeibaar en oneindig vasthoudend hebben onze medewerkers en parlementsleden dag en nacht doorgewerkt, zijn zij blijven hameren en hebben wij als Vlaams Belang op die manier de druk zo hoog als menselijk mogelijk gehouden. Het Vlaams Belang heeft zijn rol gespeeld en zal die blijven spelen. Want er is geen stijf been zonder die niet en nooit aflatende druk van het Vlaams Belang. Wij zijn de stok achter de deur. En het heeft geholpen zodat we uiteindelijk de N-VA ook hebben kunnen feliciteren.

Maar onze felicitaties aan de N-VA mogen vandaag echter ook gerust een "gefeliciteerd, MAAR" worden. De N-VA moet nu toch eindelijk beginnen inzien dat ze haar hovaardigheid en haar afwijzing van het Vlaams Belang-standpunt van de Vlaamse Onafhankelijkheid best zou afleggen. Haar strategie om België te hervormen is mislukt, haar participationisme ligt aan diggelen, al het onderhandelen heeft tot niets geleid en het zal voorwaar nooit meer tot iets leiden dat zelfs nog maar van verre lijkt op de visioenen over een nieuw confederaal België die de N-VA ons allemaal heeft voorgespiegeld. Het alternatief voor heel die mislukking is niet nog vérder onderhandelen of verkiezingen houden of wat dan ook, maar is simpelweg doen wat de Franstaligen van ons verwachten: het startschot geven voor de splitsing van het land en de creatie van twee nieuwe staten.

Onze Vlaams Belang-strategie naar Onafhankelijkheid is niet de weg naar de chaos, maar de weg naar de Ordelijk Opdeling van België, een volwaardig alternatief.

Het wordt tijd dat verantwoordelijke politici de Belgische chaos achter zich laten en nu doorzetten naar een Onafhankelijk Vlaanderen.

Er is nu door alle zogenaamde hervormers genoeg, om niet te zeggen veel te veel tijd verloren. Vlaanderen onafhankelijk, NU!