Paradox van Parys: Als links rechts wordt
Door LORIN PARYS op 02/02/2012
Als u de Republikeinse voorverkiezingen in de Verenigde Staten een beetje gevolgd heeft, dan heeft u het al gemerkt. "Europa" is daar een scheldwoord geworden. Het synoniem voor de luie welvaartsstaat waar veel te veel mensen van een uitkering leven en ondernemerschap niet beloond wordt. Volgens de OESO geven we in België 27 % van ons bruto nationaal product aan sociale voorzieningen uit. In de Verenigde Staten bijna de helft daarvan of minder dan 15%.Obame is Europese socialistToch wordt Obama er constant beschuldigd een "European style socialist" te zijn. En zoiets staat in Amerika zowat gelijk met spuwen op de vlag. In de VS vinden ze dus dat er te veel geld vloeit naar sociale voorzieningen en ten minste een deel van het electoraat wil daar verandering in zien. Een groot deel van de dynamiek in het Republikeins kamp spruit zelfs voort uit de sterke wil om Obama's ziekteverzekeringsprogramma af te schaffen. Want veel te Europees. Dat is op zich al een beetje paradoxaal want Obama's beleid is een stuk rechtser dan dat waar een doorsnee Europese rechtse partij zich op laats voorstaan.
OnbetaalbaarTerwijl een deel van de Amerikanen ons beschuldigen veel te genereus te zijn met onze uitkeringen, lijken de feiten ze deels gelijk te geven. Want ondertussen kunnen wij die sociale voorzieningen in Europa nog amper betalen. Onze mensen moeten langer werken en mogen pas later op pensioen. Er is minder geld voor werkloosheidsuitkeringen. De ziekteverzekering in ons land mag niet meer groeien aan het tempo van voorheen. De ironie hier is dat een pak van die maatregelen uitgerekend mee door socialisten is genomen. Onze pensioenhervorming is het werk van minister Van Quickenborne maar gebeurde wel met een socialistische premier in de Wetstraat 16. De draconische Griekse besparingsmaatregelen waren het werk van een socialistisch kabinet dat weliswaar met het geweer van Europa en het IMF tegen de slaap veranderingen doorvoerde waar een rechtse Griekse regering voorheen niet van zou durven dromen hebben. In Italië doet premier Mario Monti, met de steun van links, zelfs zijn eigen pensioenminister huilen op televisie bij het aankondigen van zoveel pijnlijke besparingen die het kabinet van de rechtse Berlusconi nooit had durven nemen. Communistisch en kapitalistisch China Links en rechts zijn dus geografisch erg verschillende begrippen. En om helemaal de ironische tour op te gaan financieren de communistische Chinezen al een hele poos de vrije markt economie van de Verenigde Staten door hun obligaties op te kopen. Iets waar Europa ondertussen ook jaloers op is. Daarom trok de EU recent op bedeltocht naar de Chinese grootmacht maar kwam van een kale reis thuis. Hong KongTerwijl wij in Europa ruzie maken over linkse hogere belastingen en rechtse lagere uitgaven pakken ze het in Hong Kong anders aan. Nog niet zo lang geleden mocht ik naar een diner waar de Donald Tsang, de chief executive van Hong Kong zijn stadsregio aanprees. De autonome regio die deel uitmaakt van communistisch China heeft een overschot van 65 miljard euro op de begroting. Daarmee kan de regering bijna twee jaar verder. Werkloosheid zakte onder de 3.5% in 2011 en de basis belastingsschaal werd met 75% verminderd voor natuurlijke personen en vennootschappen. Het onderwijs en de creatieve industrie konden op meer budget rekenen. Met andere woorden, niets is wat het lijkt in de links/rechts tegenstelling. Maar de recepten die werken zijn wel duidelijk. Waarop wachten we om ze toe te passen?
De Paradox van Parys verschijnt op vrijdag in De Standaard.
