Toespraak Filip Dewinter naar aanleiding van '40 jaar Vlaams parlement' (7 december 2011).
Mijnheer de voorzitter,
Dames en heren,
Van 1830 tot 1970 was België een unitaire staat. Pas in 1970 werd na toenemende conflicten tussen Wallonië en Vlaanderen beslist om België om te vormen tot een federale staat. België werd opgesplitst in verschillende deelstaten die elk op hun beurt verantwoordelijkheid kregen over bepaalde bevoegdheden. Pas in 1995 kreeg Vlaanderen uiteindelijk zijn eigen rechtstreeks verkozen parlement. Eindelijk…..Alhoewel, wat we zelf doen, doen we niet altijd beter. Meer dan 15 jaar na de eerste rechtstreekse verkiezing van het Vlaams parlement stellen we helaas vast dat het Vlaams parlement (nog) niet de verwachte hefboom voor een onafhankelijk Vlaanderen is geworden. Dat wat niet is - als Vlaams-nationalist troost ik mij met de gedachte - kan hopelijk nog komen…Vlaanderen heeft immers recht op zelfbestuur. De Vlamingen moeten hun lot in eigen handen nemen.
Het Vlaams parlement is 40 jaar na zijn oprichting gelukkig méér dan alleen een symboolparlement; méér dan alleen een alibiparlement met als enige bedoeling de Vlamingen een illusie van autonomie te geven. Het Vlaams parlement is een soeverein parlement; het Vlaams parlement is het enige legitieme parlement van Vlaanderen. Daarom moet het onze opdracht zijn om als Vlaams Parlement rebel in plaats van knecht te zijn.
Mark Grammens zei het al op 21 oktober 2010 in Journaal: "Het is hoog tijd voor het Vlaams parlement om zich voor te bereiden op de taak die hen wacht als België verwasemt. Als Vlaanderen en zijn instellingen zich thans niet warm lopen om klaar te staan met een alternatief als dit nodig zal zijn, zal men hen later retrospectief beschuldigen van schuldig verzuim".
Op deze symbolische dag zal de Vlaams Belang-fractie dan ook deze namiddag bij het begin van de plenaire zitting de spoedbehandeling vragen van een resolutie betreffende een proeve van grondwet voor de toekomstige onafhankelijke Vlaamse staat.
U zult mij misschien verwijten naïef en koppig te zijn maar mag ik u de woorden van Willem Van Oranje in herinnering brengen: "Het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden".
Mag ik tot slot afsluiten met de woorden van de eerste voorzitter van het rechtstreeks verkozen Vlaams parlement, Wilfried Aers, die tijdens zijn openingstoespraak op 13 juni 1995 het volgende zei: "Laten wij, leden van de eerste Vlaamse Raad ons in alle omstandigheden als zelfbewuste Vlamingen gedragen. Op die manier zullen wij in de komende jaren alle Waalse en Belgische stiefmoeders kunnen afschudden en zal onze Vlaamse Raad de hefboom en het breekijzer worden tot het bereiken van het einddoel van de Vlaamse beweging, een onafhankelijke Vlaamse staat".
Filip Dewinter
