Toespraak Staten-Generaal tegen Di Rupo
Dames en Heren, Goede vrienden,
Mag ik misschien even uw aandacht voor enkele dienstmededelingen. Tja, iemand moet het doen nietwaar.
Ik heb om te beginnen een dienstmededeling voor de aanwezige dames vanwege de politie : "Welkom in Brussel. Als de deuren dicht zijn mag u uw sierraden terug aandoen. "
Er is ook een dienstmededeling vanwege de burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans. Hij doet u allemaal de groeten maar vraagt mij u mede te delen dat hij betreurt, niet op de hoogte te zijn geweest van onze vergadering hier, anders had hij ze zeker verboden.
En tot slot een dienstmededeling voor de aanwezigen in de zaal vanwege Patrick Janssens : "Willen de Turken in de zaal vooraan en de Koerden achteraan plaatsnemen aub."
Vrienden,
Wij zijn hier vandaag bijeen om luid en duidelijk een stand van zaken op te maken, om zichtbaar en hoorbaar (net zoals we dat destijds bij Martens, Dehaene, Verhofstadt en ultiem Leterme hebben gedaan), meer nog dan toen destijds, het startschot te geven en het harnas aan te trekken van de Vlaamse oppositiebeweging en om vanaf hier te zeggen : "Di Rupo, nog voordat hij er is : weg ermee !".
Want de politieke constructie die zich nu aftekent is niet alleen een regering zonder Vlaamse meerderheid, het is ook en vooral een product van "L'union fait la force". Meer dan ooit is immers duidelijk geworden : de vijf jaar durende slijtageslag is gewonnen door het zuiden : C'est l'union francophone contre la Flandre qui a fait la force!
De zegebulletins aan Franstalige kant lees je natuurlijk niet in De Standaard of hoor je niet op onze Vlaamse zenders. Maar wie de webstek van de MR van Charles Michel er op naleest of wie de politieke légumen beluistert van Franstalig België, die hoort de triomfkreten doorklinken. Die krijgt haarfijn uitgelegd waarom de communautaire akkoorden zo'n reuzenstap achteruit zijn voor Vlaanderen. Béatrice Delvaux (hoofdredacteur van Le Soir) heeft zich op 15 september na het sluiten van het BHV-akkoord het perspectief laten ontvallen dat Franstaligen de afgelopen 5 jaar en de komende 10 jaar hebben gevolgd en zullen volgen en ze heeft dat in 1 onnavolgbaar zinnetje samengevat : (en ik citeer) "Gagner du temps sans perdre d'éléments fondamentaux (le lien Wallonie-Bruxelles et le statut de Bruxelles), gagner du temps pour pouvoir préparer la Wallonie et Bruxelles à une prévisible future scission du pays."
Dàt is voor het Vlaams Belang het zwaarste en belangrijkste van al de argumenten tegen onze Vlaamse politieke concurrenten : zij hebben geen van allen willen zien dat àlles wat nu gebeurd is, gebeurde in het licht van het einde van België. De Franstaligen hebben heel hun strategie nu al meer dan tien jaar - sinds de 5 resoluties van het Vlaams Parlement - totaal en volledig afgestemd op het einde van België en meerbepaald heel de BHV kalvarie is niets anders dan een middel om Vlaanderen, in ruil en als toegeving voor zijn rechten, tot nieuwe tactische en strategische vergissingen te dwingen.
Terwijl langs Vlaamse kant àlle politieke concurrenten van het Vlaams Belang dàchten dat zij op een - wat zij zélf noemden constructieve manier - aan een oplossing werkten voor de politieke blokkering van het land door het vormen van een nieuwe regering met een staatshervorming -een staatshervorming die ondertussen van een vette vis, veranderd was in een platte standslijkpladijs - terwijl dus de Vlaamse toegeefpartijen aan België laboreerden, was dit alles voor de Franstaligen maar een tussenstapje, want alles staat voor hen in een heel ander teken, namelijk in het teken van tijd winnen, tijd winnen om de transfers te laten voortduren en tijd winnen om ondertussen Wallonie èn Brussel in een - tegen Vlaanderen gerichte- positie te brengen en voor te bereiden op de onvermijdelijke splitsing van het land.
Als Vlaams Belang zijn wij dankzij onze eigen inspanningen goed geplaatst om met gezag het volgende te kunnen zeggen en om te waarschuwen tegen wat nu gebeurt, en ik wik mijn woorden. Als de staatshervorming van Di Rupo en Beke doorgang vindt dan is een Ordelijke Opdeling van België moeilijker dan voorheen. Het risico dat een opdeling van België grote stukken grondgebied van Vlaanderen zal losscheuren uit de Vlaamse Republiek staat nu als een pistool - het pistool van Di Rupo en Beke- op het Vlaamse voorhoofd gericht.
Niet alleen zijn er de faciliteitengemeenten -waar zèlfs de nota De Wever het zuiver Vlaamse karakter electoraal van tenietdeed en dus een begin van corridor creëerde - er is ook de hele Vlaamse rand en er is ook heel de provincie Vlaams Brabant waar de taalgrens poreus wordt gemaakt en waar de eentaligheid van het grondgebied van Vlaanderen wordt ondermijnd en tenietgedaan. Brussel wordt met de verfransing van het gerecht in Vlaanderen en met de Brusselse metropolitane gemeenschap die haar grendelgrondwet-klauw op heel Vlaams Brabant zal kunnen leggen de voorpost van waaruit Vlaanderen verder zal worden verminkt.
Kortom : het communautair akkoord van Di Rupo en Beke is een onding, een gedrocht dat ons bijna 100 jaar terugwerpt in de geschiedenis, naar de periode van voor de taalwetten. Men zou, ei zo na, al bijna gaan terugverlangen naar het Egmontpakt van 35 jaar geleden. Terug naar de jaren waarin Vlaanderen een partij het levenslicht liet zien, een nationalistische partij het levenslicht liet zien, die duidelijk naar voren trad met de klare en heldere stelling van toen en van nu : België heeft geen meerwaarde meer, trouwens België gaat weldra op de fles, stop met staatshervormingen en stop met onderhandelingen die ons steeds meer tijd en steeds meer rechten kosten. Stop voor het te laat is. Stop met België, leve het onafhankelijke Vlaanderen.
Want dat is vrienden, de grote droefenis van 2011. Dat alle Vlaamse partijen buiten het Vlaams Belang, tegenover die "fin de la Belgique-strategie" van de Franstaligen niets anders hebben geplaatst dan hun eigen naïeve geloof in een zogenaamd nieuw België. Hun eigen naïeve geloof in wat zèlfs Bart De Wever noemt een (ik citeer) "België 2.0" en godbetert een (ik citeer) "multilevel governance" of (ik citeer)"het verdampen van België" of erger nog (ik citeer) " de uitvoering van artikel 35 van de Belgische Grondwet".
Wat is het toch aandoenlijk dat nadat de grootste partij van Vlaanderen op groteske wijze door de Franstaligen bij de bok werd gezet, zij toch nog steeds trouw blijft aan een strategie die België op een of andere manier moet overeind houden. Wat een aandoenlijk beeld. Op een ogenblik dat de toekomstige eerste minister Di Rupo (pffff… het gedacht alleen al) en fin bon : op een ogenblik dat de toekomstige eerste minister Di Rupo openlijk (op zowel RTBF als RTL) zegt - in strijd met al wat het internationaal recht daarover zegt- dat als Vlaanderen onafhankelijk wordt, Wallonië en Brussel België zullen grijpen en tegelijk in de Vlaamse faciliteitengemeenten referenda zullen organiseren om aan te sluiten bij Wallobrux -allemaal in strijd met het internationaal recht - en als hij daar aan toevoegt "toutefois la Belgique nous appartient", België is van ons, op dat ogenblik zou Vlaanderen daar niks straffer en degelijker tegenover te zetten hebben dan "Leve het België 2.0" en "Leve het artikel 35 van de Belgische Grondwet"?
Komaan zeg, nee. Vlaanderen moet beter kunnen. Want al is Brussel niet van ons : het is ook van ons. En het is met die Franstaligen altijd het zelfde liedje. Ze jeremiëren en ze halen hun zakdoeken boven en ze zagen over mensenrechten zolang ze een minderheid zijn maar ze halen de dreigementen en de stalen tippen boven en ze hertekenen de landkaart en ze halen de grote woorden over "democratie" boven zodra ze in de meerderheid zijn. Wat dat betreft zijn die Franstaligen precies islamieten.
Nee vrienden : Vlaanderen mag de PS niet onderschatten. De PS kent in Vlaanderen haar gelijke niet. Alles is doorzicht. Alles is inzicht. Alles is ervaring. En alles is op alle niveau's nu al 25 jaar "macht en strategie" bij de PS.
De Gemeenschappen (een staatsstructuur van Vlamingen enerzijds en Franstaligen anderzijds) zijn totaal opgedoekt in deze zogenaamde staatshervorming. Zij waren trouwens niets meer dan een soort new speak, die bedoeld was om het begrip volk en meerbepaald het Vlaamse volk, en zeker het Nederlandstalige of Nederlandse volk onder de mat van de Belgische grondwet te vegen. Eerst heeft Vlaanderen gemeenschap en gewest gefuseerd. Maar dan heeft het met de Brusselse gewestvorming - vergeet niet : opgericht in samenwerking met de gematigde nationalisten van de Volksunie- de eerste grote flater begaan. Nu komt de tweede grote flater : de gemeenschappen hebben afgedaan, de gewesten en de 2 tegen 1 situatie zijn de grote overwinnaars van wat nu gebeurt. Brussel is de grote, versterkte en dan nog eens van extra Vlaamse middelen voorziene winnaar uit de staatshervorming van Di Rupo en Beke en het is dan ook geen toeval dat -toppunt van arrogantie, typisch Franstalig- net nù de Franstalige gemeenschap zich heeft omgedoopt tot de in de Belgische context ongrondwettige " Fédération Wallonie Bruxelles".
Vlaanderen is verzwakt en het is in deze cruciale dagen politiek zwakker en ziellozer dan ooit tevoorschijn gekomen. Of het nu gaat om het -op de verkiezingsavond zélf reeds- aanbieden van het premierschap aan Di Rupo, door Bart De Wever, of om de onderhandelingen van Vollezele, of het nu gaat om het 12-punten akkoord over de Financiën - herinner u : niemand zal verarmen - dan wel of het gaat om de 180° bocht van Beke en de CD&V : Vlaanderen heeft flater na flater op een aanstootgevende wijze zijn onbekwaamheid, zijn naïviteit en zijn gebrek aan staatsmanschap getoond. En de onderhandelingen met de N-VA, hét paradepaardje van de N-VA - herinner u, want Vlaams Belang kan niet onderhandelen, zij wel - de onderhandelingen met de N-VA blijken nu haar zwakke plek want al wat daar besproken is wordt nu door de liberalen en de CD&V misbruikt om schaamteloos toe te geven.
Voor ons staat geen overwinning maar - het is een cliché maar nooit was het zo waar - voor ons staat het gevaar van een historische nederlaag.
Hoe diep is dit Vlaamse volk gezonken dat het zonder resultaten (en enkel wat bric a brac) alleen al de afwezigheid van het verraad als een heldendaad moet bestempelen ,wat de N-VA betreft- en dat het voorts grenzeloos moet dulden dat, wat de CD&V betreft, geen lessen worden getrokken uit de verkiezingen en schaamteloos opnieuw een Vlaamse minderheidsregering de macht grijpt. Hoe diep is dit Vlaamse Volk gezonken en waar hebben we dit verdiend ?
Welnu de miserie van deze staatshervorming van Di Rupo en Beke is begonnen op het moment dat de Vlamingen over BHV bereid zijn gevonden om te onderhandelen. Vlaanderen had na de vorige verkiezingsuitslag klaar en duidelijk moeten zeggen wat het voor de verkiezingen bij monde van alle partijen aan de kiezers had gezegd : BHV wordt gesplitst, zonder prijs! Ook al organiseren jullie Franstaligen nog honderd belangenconflicten, over BHV wordt niet onderhandeld. Dat er over BHV door al de toegeefpartijen toch werd onderhandeld was kiezen voor een weg die ons in het moeras heeft doen belanden. En het moeras is dieper dan ooit.
En ik zeg dan ook met de dichter René De Clercq : "Dàt is van alle kwaden, Vlaanderen, uw grootste kruis. Dat al die u verraden, zijn meester in uw huis. Dat knechten van uw knechten, voorzitten aan uw dis. En 't zaad der onberechten, niet voelt wat onrecht is".
Vlaanderen, vrienden, moet tot het besef gebracht worden dat de keuze niet meer dubbelzinnig en niet meer vrijblijvend mag of kan zijn. De keuze van alle Vlaamse politici moet helder en duidelijk worden. Is het Vlaanderen met België of is het Vlaanderen zonder België. Geen tactische of electorale perceptie-strategie-tjes mogen die keuze nog verduisteren of onder de mat vegen. En ik zal meer zeggen.
Vlaanderen heeft recht op een compromisloze en bovenal duidelijke nationalistische partij. En -oh ja zeer zeker- wij worden nu overvleugeld door de "gematigde"nationalistische partij. Wij worden overvleugeld door een nationalistische partij die zegt bereid te zijn tot een compromis, bereid te zijn tot een confederaal Belgie, een België 2.0 maar ik voorspel u: de dag is nakend dat Vlaanderen dat juk van zijn eigen gematigdheid moet afgooien en afgooit. Vlaanderen is verslaafd gemaakt aan gematigdheid. Maar waar heeft die gematigdheid Vlaanderen gebracht ? Waar heeft al die onduidelijkheid Vlaanderen gebracht ? Franklin Delano Roosevelt - ik denk niet dat hij Vlaanderen of België wist liggen, hij had het over The New Deal, de start van iets nieuws na de recessie van 1929 - FDR zei ooit : "The only thing we have to fear is fear itself". Inderdaad vrienden, de Vlamingen moeten worden weggeleid van hun eigen angsten en resoluut - zoals zovele volkeren ons dat voordeden- het pad van hun onafhankelijkheid dùrven kiezen. Ja, Vlaanderen heeft nood aan - en recht op - een compromisloze en ondubbelzinnige nationalistische partij. Niet tegen de N-VA wat mij betreft, naast de N-VA omdat het nodig is, maar in alle gevallen compromisloos, zonder angst, récht op doel af en niet via omwegen maar récht naar de ontbinding van België en de stichting van de Vlaamse Republiek. Dàt is, vrienden Vlaams Belangers onze roeping. Dàt is onze plicht.
Ik heb in dat verband altijd symbolisch het toestel voor ogen dat bij een oom van mij op zijn bureau stond. Een raamwerkje - ik heb pas recent ontdekt dat het in feite The Newton Craddle heet, de wieg van Newton die het heeft ontworpen - een raamwerkje waarbinnen vijf of zes stalen bolletjes aan touwtjes achter elkaar zijn opgehangen. Welnu ik geef altijd aan Vlaanderen de goede raad : als je met dat bolletje daar de Belgische staat wil wegkegelen, zit dan niet te frutselen met die middenste bolletjes, blijf van de VLD, van de CD&V en van het N-VA. Neem gewoon het uiterste bolletje, het Vlaams Belang en laat dat heel simpel op de anderen ketsen en ge zult uw doel bereiken.
Dat allemaal gezegd zijnde, eerlijk gezegd : ik ben precies zo ernstig vandaag… Enfin. Nu iets totaal anders. Immigratie.
Beste Meneer Di Rupo, (ik zeg "beste" omdat ik tot nu toe geen andere Di Rupo ken, dus ik kan beleefd zijn zonder te liegen….) Beste Meneer Di Rupo,
Hoewel u volgens mij niet en onmogelijk de eerste minister kunt zijn van de Vlamingen, zelfs met het meest krachtige inlevingsvermogen kan ik mij u onmogelijk voorstellen als de eerste minister van de Vlamingen, (zo lang toppolitiek in België en dan maar zo weinig Nederlands kunnen brabbélen), onvoorstelbaar. Hoewel u dus volgens mij niet en onmogelijk de eerste minister kunt zijn van de Vlamingen, zal u als alles doorgaat wel de eerste minister zijn en wellicht met veel meer genoegen de eerste minister zijn van de vreemdelingen in België.
Ter compensatie van die lastige en met een onbegrijpelijk en onuitsprekelijk taaltje uitgeruste Vlamingen zal u dat goed uitkomen, want de vreemdelingen in België : ze zijn met velen, en overigens met steeds meer. Trouwens uw partij heeft 40 jaar lang aan de spits gestaan -en de laatste 10 jaar met een snelbelgwet in de hand aan de spits gestaan- van het aanvullen van de oorspronkelijke bevolking met, en in Bruxelistan zelfs het heuse vervangen van de oorspronkelijke bevolking door vreemdelingen. Gefeliciteerd, meneer Di Rupo, u kunt nu de vruchten plukken van de creatie van uw nieuwe volk, uw volk van Belgische vreemdelingen waar gij terecht wèl de eerste minister van zult zijn.
Wij hebben tot nu niets vernomen van een immigratiebeleid dat een einde zou willen stellen aan en dat rechtsomkeer zou willen maken ten opzichte van de Belgische politiek waardoor Vlamingen tegen hun wil en zonder hun inspraak met vreemdelingen zijn overspoeld. U doet maar wat u niet kunt laten, meneer Di Rupo, met uw Vlaamse minderheidsregering, maar inzake immigratie zult u het Vlaams Belang altijd op uw weg vinden. Nu niet en nooit zullen wij versagen. Wij zullen altijd deze oneerlijke Belgische immigratiewetten bestrijden en afwijzen. En vergis u niet Meneer Di Rupo, denk niet dat Vlaanderen genoegen neemt met wat prutsen in de marge, zoals de andere Vlaamse politieke partijen dan het Vlaams Belang samen met uw Franstalige vrienden onlangs hebben gedaan met aanpassingswetjes inzake gezinshereniging of asiel of illegalen. Van die aanpassingswetjes -dat is onlangs nog eens in de Kamer gezegd door de Antwerpse magistraten - kan geen enkele verbetering worden verwacht. Vergis u niet. Want er zijn nog altijd 2 manieren over, voor de Vlamingen, om het roer definitief om te gooien, en om de lasten van uw Belgische PS vreemdelingenpolitiek fundamenteel van zich af te werpen en dat zijn Vlaams Belang & Vlaamse Republiek.
Vrienden,
Over die Antwerpse magistraten gesproken. Ik ben de eerste niet die het zegt : het Vlaams Blok is destijds door eveneens magistraten voor minder veroordeeld dan voor wat die Antwerpse magistraten onlangs in het publiek hebben gezegd, tot in het Parlement toe. Alhoewel : dat vreemdelingen onze sociale zekerheid, die een verzekeringssysteem is, meer belasten dan dat ze ertoe bijdragen zodat het systeem op termijn in gevaar dreigt te komen is iets wat wij 25 jaar geleden ook reeds zegden. Dat vreemdelingen die hun goesting niet krijgen naar de rechtbank komen met vriendjes die exotische ziektes zoals open tbc uit hun thuisland hebben meegebracht, om magistraten hier in het gezicht te spuwen in een poging om ze te besmetten, zijn zaken die wij 25 jaar geleden ook reeds signaleerden. Voor wat de magistraten zegden moest Vlaanderen niet wachten tot de magistraten het kwamen zeggen want het Vlaams Blok was vele jaren voor hen daar om de waarheid te zeggen.
Wat ik daarmee wil aantonen zijn 2 zaken.
Ten eerste : het Vlaams Belang staat niet aan de kant. Het Vlaams Belang staat niet buiten spel. Wij staan integendeel te midden van het spel. En tot spijt van wie 't benijdt : al meer dan 20 jaar bepàlen wij het spel.
En ten tweede : er wordt in de politiek, er wordt met het cordon sanitaire en er wordt in Vlaanderen veel tijd, veel te veel tijd verloren. In de politiek kan men achterop lopen, zeker inzake immigratie jaren achterop lopen zoals de meeste politici van vandaag. Maar wie achterop loopt zou beter een historisch genootschap stichten. Ge hebt in de politiek ook de carrièristen, die eerst afwachten om te zien van waar de wind komt en die vervolgens hun huik naar de wind hangen en op de bollende trein stappen. Maar om in de politiek te gaan en om voor alle anderen de harde waarheid de onwelgevallige harde waarheid ondanks alles toch te verkondigen en om dat te blijven doen tegen processen en mediaboycots en cordon sanitaires in, daarvoor - als ge voor alle anderen zijt, als ge voorop loopt - dan zijt ge een profeet. Wij van het Vlaams Belang hebben sinds de stichting van onze voorloper het Vlaams Blok onze plicht, onze profetische plicht gedaan. Maar het kan niet blijven duren dat Vlaanderen kostbare tijd verliest. Het kan niet blijven duren dat 20 jaar te laat, iedereen zegt : eigenlijk had het Vlaams Belang gelijk. Het Vlaanderen van de zichzelf "deftig" noemende politieke partijen moet ontwaken. En ànders moet het volk ontwaken voor het te laat is !
Wij willen niet achteroplopen en wij willen geen carrièristen zijn dus wij zullen blijven vooroplopen. Ook al moeten wij daar in het politieke landschap van achterlijken en carrièristen een prijs voor betalen.
Honderden keren heb ik het gehoord en moeten horen : ge had al minister kunnen zijn als ge niet in die partij had gezeten. Alle registers zijn op dat vlak opengetrokken. BDW heeft het zelfs eens gepresteerd om tegenover Filip Dewinter in een dubbelinterview in Humo te zeggen : wat zit die Annemans daar in die partij van u te doen. Die zou veel beter in de N-VA komen. Alles, werkelijk alles is geprobeerd om ons uit elkaar te spelen.
Wij Vlaams Belangers hebben allemaal onze prijs te betalen voor onze trouw aan dat unieke programma van het Vlaams Belang, aan die unieke en profetische opdracht die in dat programma versleuteld zit. Wij betalen onze prijs, maar wij krijgen ook iets in de plaats. De vrijheid namelijk om duidelijk te zijn. De vrijheid om de waarheid te zeggen; de vrijheid om niet rond de pot te moeten draaien. En diè vrijheid is een ongelooflijk geschenk.
En ik geef twee voorbeelden.
Ik ben altijd bereid om ons imago te verbeteren: Ja, ik ben zelfs bereid om te zeggen dat een jongeman van Marokkaanse origine die onze samenleving hier in Vlaanderen heeft aanvaard en omarmd en die in kostuum en met een diploma in de rechten gaat solliciteren, dat die een job verdient en overigens naar mijn mening ook wel altijd zal vinden. Maar als ik moet verzwijgen dat in mijn stad geen enkel langharig, laat staan blond meisje, het centrum kan doorkruisen of de tram kan nemen zonder door onaangepaste schoelies te worden geschoffeerd, als ik vanwege alle andere zogenaamde weldenkende - wat sommigen noemen "deftige" -partijen in Vlaanderen het statuut van deftige partij zal verliezen en verder het cordon sanitaire zal moeten dulden, als ik daarvoor, om dat te vermijden de waarheid zal moeten verzwijgen, dan zal het verder met het cordon sanitaire zijn, desnoods tot het einde van mijn politieke loopbaan maar ik ben en ik blijf, bij de kleine man, aan de kant van de vrije mening, aan de kant van de waarheid. Ik ben en ik blijf bij U.
En - een heel ander voorbeeld - als ik - om bij de club van de deftige partijen te mogen behoren- verplicht word om te gaan verkondigen dat we van punt A niet naar punt B mogen gaan in een rechte lijn maar dat Vlaanderen zijn rechten noodzakelijkerwijze eerst in een confederaal België of in een België 2.0 of in een uitvoering van artikel 35 van de Grondwet moet gaan zoeken, en dat we de Onafhankelijkheid van Vlaanderen maar zullen krijgen als België zal verdampt zijn in een Europa van technocraten, als ik met andere woorden te horen krijg dat meneer doktoor van oordeel is dat we eerst nog wat meer Belgisch en Europees ziek moeten zijn voordat we het geneesmiddel van een vrij Vlaanderen zullen krijgen, dan zeg ik onomwonden dat ik dan liever niet bij de club van de deftige partijen hoor en ook dàn zal het verder met het cordon sanitaire zijn desnoods tot het einde van mijn politieke loopbaan maar ik ben en ik blijf, bij de kleine man , aan de kant van de vrije mening, aan de kant van de waarheid. Ik ben en ik blijf bij U.
Wij hebben als Vlaams Belangers de keuze gemaakt om onze rechte weg te blijven gaan, om met Vlaanderen van A naar B te willen gaan zonder gekronkel langsheen die rechte lijn van een rechtlijnig programma. En al is het dan niet de rechte weg naar een burgemeesterschap van Antwerpen, naar een schepenambt in Aalst, naar een ministerambt of naar het ambt van voorzitter van Senaat of Vlaams Parlement , het is wel de rechte weg naar de waarheid.
En de conclusie is duidelijk en woorden van Churchill maken ze duidelijk : "Never give in, never never, never never, in nothing great or small, large or petty, never give in, never yield".
.
En dus vrienden, roep ik u vandaag op om niet en nooit te zwichten, niet en nooit te versagen, niet en nooit op te geven, en om te blijven geloven in de toekomst, de toekomst van onze Europese beschaving, de toekomst van ons onafhankelijke Vlaanderen, de toekomst van onze waarden en normen, de toekomst voor onze kinderen. Niets mag ons van dat doel afleiden: niet de zwaarte van de inspanning, niet de eenzaamheid van de weg. Niet de prachtige lichtflitsen naast ons, niet de onrechtvaardigheid van het cordon sanitaire en van het cordon mediatique. Niets.
Wij gaan door. En wij houden vol op de weg die wij zijn ingeslagen toen onze voorgangers vroegen die weg te gaan en daarbij het partijprogramma ongeschonden te bewaren.
Want : het gist van de geschiedenis doet verder zijn werk. De revolte stapelt zich verder op in het weefsel van de Vlaamse samenleving. Vlaanderen is op zoek naar de uitgang. Het dwaalt nog. Want de uitgang ligt niet in varianten op het Belgische thema, waar Vlaanderen die nu zoekt. De uitgang is nog niet verlicht. Maar het gist van de geschiedenis doet verder zijn werk. Wij vrienden, wij gaan door want wij zijn het gist. En op een dag gebeurt wat alle anderen niet zagen aankomen. Op een dag heeft het Belgisch regime, op een dag heeft dit uitgeleefde afgeleefde uitzichtloze land zijn eigen Tachir-plein .
En dus in dàt toekomstperspectief, van die unieke en onvervangbare weg die wij bewandelen, zie ik voor mij de onvermijdelijke noodzaak van onze partij. En ik zie voor mij de toekomst van verkiezingsavonden waarop we opnieuw zullen vieren.
Ik zie voor mij dat onuitwisbare beeld van Arnold Schwarzenegger die in een van die Terminatorfilms voor een loket staat waarachter iemand zit die met zijn voeten speelt en hem negeert, zoals de tegenstanders van onze partij met onze voeten spelen of ons met hun cordon mediatique proberen te negeren. Ik zie voor mij dat onuitwisbare beeld van Arnold Schwarzenegger die voor dat loket langzaam boos wordt, maar beleefd blijft, zich langzaam voorover buigt en met ingehouden woede zegt : "I'll be back!". Dàt beeld staat mij voor ogen : Schwarzenegger gaat naar buiten, pakt een reuzejeep en rijdt daarmee de voordeur uit, het loket omver en heel de keet ondersteboven. Verkiezingsavonden waar wij opnieuw de keet ondersteboven zetten : die beloof ik u!
We'll be back !
