Zuhal Demir in De Morgen: lessen voor Gent

Vorig weekend verscheen in De Morgen een schitterend interview met mijn sympathieke collega Zuhal Demir. Je kan het hier nalezen, of op haar website. Ze heeft het, als Turks-Koerdische Vlaming, over de problemen in de Seefhoek, ondermeer tussen Turken en Koerden die elkaar met baseballknuppels en messen te lijf gingen. Maar vooral de manier waarop we, en dan vooral bepaalde leiders, naar allochtonen kijken, krijgt er serieus van langs, maar natuurlijk ook de houding van vele allochtonen zelf. Een aantal stukken zijn op Antwerpen van toepassing, maar de vergelijking met Gent is niet altijd ver te zoeken.

Zuhal heeft kritiek op burgemeester Patrick Janssens, die in 2006 een heleboel mensen met exotische namen op zijn lijst plaatste, maar nadien nog niet één ervan bekwaam genoeg vond om schepen te worden. Da's al een verschil met Gent: nadat bijna 1/4 van de SP.a verkozenen in 2006 van allochtone afkomst bleek te zijn, hebben we sinds 2007 een allochtone schepen. De eerste was Fatma Pehlivan, wat geen groot succes bleek te zijn: noch in het schepencollege, noch voordien in de Senaat. In Masterchef echter des te meer. Na haar promotie tot Vlaams parlementslid in 2009 werd zij vervangen door Resul Tapmaz die drie jaar eerder zijn intrede maakte in de gemeenteraad. Deze sympathieke horecabons uit de Sleepstraat doet het al een stuk beter dan zijn voorgangster en is duidelijk gegroeid in zijn rol, al ben ik wel benieuwd naar wat hij gaat doen met zijn Turkse legerdienst en bijhorend trouw zweren aan de Turkse natie.

Niettemin zijn er natuurlijk harde kritieken op zijn beleid (of dat van het paarse stadsbestuur in het algemeen) inzake zijn bevoegdheden personeel en organisatie. Hoe valt het immers te verklaren dat Gent per 1000 inwoners iets minder dan 16 voltijdse personeelsleden tewerkstelt, terwijl Antwerpen en Leuven voldoende hebben aan respectievelijk 13 en iets meer dan 9 personeelsleden voor een vergelijkbare dienstverlening? De kansen die de informatisering en aankomende pensioneringsgolf bieden, zal Resul echter laten liggen: hij is er zelfs trots op bekomen te hebben dat 80% van de gepensioneerden vervangen zal worden in plaats van de eerder afgesproken 40%! Iets wat natuurlijk veel meer te maken heeft met zijn (partij)ideologie dan het feit dat deze schepen-ondernemer van allochtone origine is, en waarmee hij de Gentse liberalen duidelijk maakte welke partij hier de plak zwaait.

Ook de kritiek van Zuhal wat betreft arbeidsparticipatie snijdt hier hout: het Gentse stadsbestuur roept werkgevers op verantwoordelijkheid te nemen op vlak van diversiteit, maar heeft zelfs slechts 3,30% allochtone personeelsleden tegenover 14% Gentenaren van allochtone origine. Uiteraard zal 14% allochtone personeelsleden onmogelijk zijn doordat pakweg de scholing in die groep gemiddeld lager ligt dan bij de niet-allochtonen en er problemen kunnen zijn qua kennis van het Nederlands. Maar ook hier is een en ander natuurlijk ook een gevolg van het gevoerde beleid: het royaal uitdelen van leeflonen aan nieuwkomers en dus het aantrekken van vooral armoede en ongeschoolden, het pamperbeleid enkel gefocust op rechten zonder - in tegenstelling tot Antwerps OCMW-voorzitter Monica De Coninck (eveneens SP.a) - hier plichten aan te koppelen alsook de ondermaatse inzet inzake integratie van allochtonen en activering van allochtone leefloners, vergroten niet meteen de kansen voor die mensen op de arbeidsmarkt bij zowel privé als overheidswerkgevers.

Kortom, ook in Gent is er nog heel wat werk aan de winkel om alle Gentenaars met verschillende achtergronden niet naast, maar met elkaar leven, waarbij we niet langer dat hatelijke woord "allochtonen" moeten gebruiken, laat staan kinderen van (nieuwe) Vlamingen automatisch in dat hokje steken. Inspanningen van beiden kanten zijn echter nodig.